ไม่ต้องกล่าวสิ่งใดแล้ว” ฉินอินน้ำตาไหลรินออกมาราวกับสายฝน
“ไม่ ให้ข้ากล่าวเถิด หากไม่ได้กล่าวตอนนี้คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว” ซูมู่หยุนจับมือของฉินอินแน่นพลางกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ “ข้าเป็นตาที่ไม่ดี ตาเสียใจต่อทุกอย่างที่กระทำต่อตระกูลฉิน เสี่ยวอินอย่าถือโทษโกรธตาเลย ว่ากันว่าผู้ที่กำลังจะสิ้นลมมักกล่าวความจริงเสมอ ตา…แค่ก แค่ก พยายามมาทั้งชีวิตเพื่อให้ตระกูลซูเติบโตและเป็นใหญ่ ทว่า…หนทางข้างหน้าช่างมืดมนนัก ตาไม่มองไม่เห็นความหวังใดอีกแล้ว…จนกระทั่งตอนนี้ ตาเพิ่งเข้าใจ…แค่ก แค่ก แค่ก...”
ซูมู่หยุนกระอักเลือดออกมาและหอบอย่างหนัก ทว่ากลับพยายามสูดหายใจพร้อมกล่าวต่อ “ข้ารู้แล้วว่าเสี่ยวอินคืออนาคตของซูมู่หยุนผู้นี้ เลือดครึ่งหนึ่งของตระกูลซูไหลเวียนอยู่ในตัวเจ้า ข้า…เหตุใดข้าจึงทำเรื่องชั่วช้าไปมากมายถึงเพียงนั้น ช่างโง่เขลานัก…หากข้ารู้ ข้าคงไม่ปล่อยให้ฉินจิ้นไปยังทะเลสาบภูต ทะ…ทั้งหมดเป็นความผิดที่ข้าไม่อาจชดใช้ได้…”
ฉินอินสะอื้นไห้ “ท่านตาไม่ต้องกล่าวสิ่งใดแล้ว เสี่ยวอินรู้ดีกว่าใครว่าท่านตาคือซูมู่หยุนขุนนางผู้ปกครองมณฑลอวิ้นจงอย่างซื่อสัตย์และมันจะเป็นเช่นนั้นเสมอไป ข้ารู้และท่านพ
