บมันให้เด็กหญิงไปรักษาคุณปู่ของเธอได้แล้ว
ในขณะนั้นเอง แสงไฟจากคบเพลิงก็ส่องสว่างขึ้นมาจากระยะไกล เสียงฝีเท้าม้าดังขึ้น นกอินทรีแห่งฉีเหนือ ฟานหยุน และคนอื่นๆ ตามมาทันแล้ว!
“รีบไปเถอะ ฉันจะถ่วงเวลาไว้เอง!” หลินมู่หยูแบมือออก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
รวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มี
หลี่เมิ่งเย่เบิกตาโตด้วยความตกใจ “ท่านเซียน เราหนีไม่พ้นแล้วใช่ไหมคะ?”
ม้าศึกมาถึงอย่างรวดเร็ว ในพริบตาเดียว ชาวเมืองฉีเหนือก็มี
มีคนล้อมรอบทั้งสองคนอยู่แล้ว
“ยังอยากจะไปอีกเหรอ? ฮึ่ม เด็กผู้หญิงคนนี้ช่างเป็นตัวเกะกะจริงๆ!”
ฟานหยุนพ่นลมหายใจเย็นชาและเปิดฝ่ามือออกทันที พลังลึกลับพุ่งผ่านเข้ามา
ทันใดนั้น หลี่เมิ่งเย่ก็ถูกฟานหยุนจับตัวไว้ได้
ใบหน้าของเธอแดงก่ำ เธอคร่ำครวญว่า “ท่านอมตะ โปรดช่วยข้าด้วย”
“เขาเป็นอมตะเหรอ?” ฟานหยุนอดหัวเราะไม่ได้ “เขามันก็แค่เศษขยะไร้ประโยชน์”
ตอนนี้.”
“ไม่ ผู้เป็นอมตะนั้นมีอำนาจทุกอย่าง!” หลี่เหมิงเย่โต้เถียงเสียงดัง
“น่ารำคาญจัง” ฟานหยุนสะบัดแขนอย่างแรง ทันใดนั้น ร่างของหลี่เมิ่งเย่ก็กระแทกเข้ากับสิ่งรอบข้าง
เข้าไปในต้นไม้ที่อยู่ไกลออกไป และก็ไม่มีเสียงใดๆ ออกมา
“คุณ!”
หลินมู่หยูขบฟันแน่น พลังสีแดงฉานพลุ่งพล่านอยู่ในอี้ไห่ของเขา เขากำหมัดแน่นและ
เขาคำรามว่า “พวกสารเลว! พวกแกอยากฆ่าคนบริสุทธิ์ทำไม!”
“ปัง!”
ฟานหยุนกระแทกฝ่ามือเข้าที่หน้าอกของหลินมู่หยูอย่างแรง กดเขาลงไปติดกับหินโดยตรง
กำแพง
