มาดื่มด้วยกันเถอะ”
“ขอรับ!”
เหล่าทหารเดินลงจากกำแพงเมืองจนมาถึงค่ายรักษาการณ์ของเมือง เหลยหม่านฟางหนีบขวดสุราไว้ใต้วงแขนขณะเดินเข้าไปในค่ายด้วยรอยยิ้ม “พี่โจวเฉา เป็นอย่างไรบ้าง?”
โจวเฉาผู้บัญชาการวัยกลางคนทำจมูกฟุดฟิดพลางยกยิ้ม “ฮ่าๆๆ นั่นคือเหล้าลูกพลัมจากทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองไป๋หลิงรึ? ข้าเดาถูกหรือไม่?”
“ฮ่าๆ สมแล้วที่ท่านเป็นเทพเจ้าแห่งสุรา! วันนี้ข้าไม่มีสิ่งใดต้องทำ เรามาดื่มกันสักหน่อยดีหรือไม่?”
“เอ่อ…” โจวเฉาขมวดคิ้วพลางกล่าว “คืนนี้ข้าต้องเฝ้ายามที่ประตู คงดื่มกับเจ้าไม่ได้”
“จะเป็นไรไปเล่า ขณะนี้กองทัพของผู้บัญชาการเย่ถูกล้อมอยู่ในหุบเขาชางหลิน ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง เช่นนี้ผู้ใดจะควบคุมท่านได้? ”
“ถูกของเจ้า เอาล่ะ มาดื่มกันเถอะ!”
ทั้งสองดื่มอย่างบ้าคลั่งจนสติเริ่มเลือนหาย ขณะนั้นแววตาของเหลยหม่านฟางก็แผ่จิตสังหารแรงกล้าพลางกล่าวออกด้วยรอยยิ้ม “กองทหารสามแสนนายของแม่ทัพจื่อเย่าถูกพวกปีศาจปิดล้อมอย่างแน่นหนาและกำลังถูกกลืนกิน ข้าคิดว่าสรวงสวรรค์แห่งจักรวรรดิอี้เหอกำลังจะเปลี่ยนไป พี่โจวเฉาไม่คิดบ้างหรือว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร?”
โจวเฉาผงะ “ผู้บัญชาการเหลย ท่านหมายความว่
