บทที่ 548 สี่จ้าววิถีรับใช้ข้าผู้เดียว
เก้าส่วนสำเร็จ หนึ่งส่วนตายแน่
วาจาน่าตะลึงนี้เอ่ยจากปากเฟยเสวี่ยเจินจวินหากลวี่หยางกลับไม่ไหวติง เพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับรู้อยู่ก่อนแล้ว
เห็นดังนี้ แววตาเฟยเสวี่ยเจินจวินยิ่งแฝงความชมชอบลึกซึ้ง
แต่เพียงชั่วอึดใจ นางก็ปัดเป่าทุกอารมณ์ในแววตาทิ้งหมด โบกฝ่ามือเบาๆ “ไปเถิด ข้ารอวันที่จะเรียกเจ้าว่า…สหาย”
กล่าวจบ ลวี่หยางก็เห็นหมอกทึบหนาท่วมฟ้ารอบกาย กวัดแกว่งบดบังภาพทั้งพันหมื่น จวบจนหมอกจางลง เขาจึงพบว่าตนยืนอยู่หลังประตูตำหนักบรรทมของเฟยเสวี่ย หันกลับไปมอง เห็นจงกวงยืนอยู่นอกประตู ใบหน้ายังฉายความตื่นตะลึงเล็กน้อย
เข้าไปจริงๆ…แถมยังออกมาโดยสมบูรณ์
ปัญหาอยู่ที่…ออกมาโดยสมบูรณ์
ต้องรู้ว่า ทุกครั้งที่เขาต่อสู้กับเงาเฟยเสวี่ยเจินจวินในกระจก ล้วนต้องงัดวิชาออกมาจนหมดสิ้น ต่อสู้จนหมดแรง กว่าจะยื้อไว้ได้หนึ่งก้านธูป
หลังออกมาก็อ่อนล้าแทบยืนไม่ไหว
ทว่า…ลวี่หยางกลับไม่เป็นเช่นนั้น มิหนำซ้ำ กระแสพลังยังคงสมบูรณ์ดี แถมยังคล้ายจะมีแนวโน้มก้าวหน้าขึ้นอีกขั้น ชัดเจนว่า…ไม่ใช่แค่หนึ่งก้านธูปธรรมดา
คิดถึงตรงนี้ จงกวงก็รีบประสานมือคารวะ
“ยินดีด้วย สหาย”
ลวี่หยางรับคารวะ ก่อนกล่าวต่อ “รบกวนสหายพาผู้อาวุโสอวี๋โจว กับเผ่าโจวอวี๋ทั้งหมดเข้ามา เฟยเสวี่ยเจินจวินอนุญาตแล้ว”
จงกวงได้ฟังก็พยักหน้ารับทันที จากนั้นก็ชี้แสงวิเศษเส้นหนึ่งออกไป ครู่ต่อมา แสงนั้นก็นำอวี๋โ
