ายกระบี่ยังไม่เคยแสดงท่าทีใดบรรพจารย์แห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์กลับเป็นฝ่ายให้ตนเดินทางสู่ประวัติศาสตร์ที่วุ่นวายที่พระผู้เป็นเจ้าสร้างขึ้น
แล้วจ้าววิถีแห่งราชสำนักเต๋าล่ะ?
ตามหลักแล้ว จ้าววิถีราชสำนักเต๋าควรอยากให้ข้าแสวงหาโอสถทองคำสำเร็จ ท้ายที่สุดแบบนั้นย่อมดึง “เพลิงบนสวรรค์” เข้าราชสำนักได้ มีแต่ดีทั้งนั้น
แต่…
เงามืดปรากฏบนใบหน้าลวี่หยางทีละน้อย
สิ่งสำคัญ…ก็มีเพียง “เพลิงบนสวรรค์” เท่านั้น ส่วนตัวข้า…ไม่เกี่ยว
สิ่งที่จ้าววิถีราชสำนักเต๋าต้องการ…ก็เพียงให้เพลิงบนสวรรค์เข้าสู่ราชสำนักเท่านั้น ส่วนจะเป็นใครที่บรรลุ ใครที่กระทำ หรือสำเร็จหรือไม่ เกรงว่าเขา…คงไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
กล่าวให้ชัดก็คือ
หากการที่ข้าแสวงหาโอสถทองคำล้มเหลว จะช่วยให้เพลิงบนสวรรค์ตกอยู่ในเงื้อมมือราชสำนักเต๋าได้ล่ะก็ จ้าววิถีผู้นั้นย่อมไม่ลังเลที่จะทำลายข้าแน่นอน
แนวทางเช่นนี้ ลวี่หยางเคยเห็นมากับตา ในชาติที่แล้วอั้งเซียวมิใช่หรือที่จงใจหนุนหลังซั่วฮ่วนให้แสวงหาโอสถทองคำ แล้วมอบคัมภีร์วิถีหมื่นวิญญาณคืนสู่แดนเดิมฉบับที่ผิดพลาด ผลสุดท้ายทำให้ซั่วฮ่วนล้มเหลว จากนั้นก็ยึดธารน้ำยืนยาวเข้าสู่ยมโลก
แนวทางเช่นนี้ จ้าววิถีราชสำนักเต๋าจะไม่รู้หรือ?
หากเป็นเช่นนั้นจริง…
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางแค่นหัวเราะเย็นในใจ
ดูท่าจ้าววิถีราชสำนักเต๋าก็คืออั้งเซียว ข้าคือซั่วฮ่วน…ส่วนเพลิงบนสวรรค์…ก็คือธารน้ำยืนยาว!
เช่นนั้นแล้ว…ใครคือผู้ที
