บทที่ 547 หากท่านแสวงหาโอสถทองคำในตอนนี้
คำของเฟยเสวี่ยเจินจวินเพิ่งเอื้อนออก ลวี่หยางก็พลันประหนึ่งถูกกระแทกหนักหน่วง
ความรู้ต้องห้าม!
เป็นความลับที่เป็นของเฉพาะพระผู้เป็นเจ้ามิให้เหล่าผู้บำเพ็ญในใต้หล้าล่วงรู้ ถึงแม้แต่ในหมู่เจินจวินแห่งมรรคผลโอสถทองคำ ผู้ที่ได้ล่วงรู้ความลับนี้ก็มีเพียงน้อยนิด
และในฐานะที่เป็นความลับต้องห้าม ความรู้นี้ย่อมมี “น้ำหนัก” ลวี่หยางได้ยินกะทันหัน ยังมิทันปรับตัว จิตเทวะที่เคลื่อนไหวราบรื่นก็พลันดุจถูกภูผาธารากดทับ ความคิดพลันยากลำบาก โลกในสายตาช้าลงในชั่วขณะ
ไม่ดีแล้ว
ลวี่หยางเข้าใจชัด นี่มิใช่โลกที่เชื่องช้า แต่เป็นปฏิกิริยาของตนที่เชื่องช้า ความจริงแล้ว ความเร็วของเฟยเสวี่ยเจินจวินหาได้ลดแม้แต่น้อย!
ทว่าที่น่าขันคือ แม้แต่ความคิดก็ยังเชื่องช้า
กระตุ้นอาวุธวิเศษรึ? ใช้วิชามรรคผลรึ?ไม่ทันการณ์ ขณะเขาคิดจะลงมือ เฟยเสวี่ยเจินจวินเกรงว่าคงแยกชิ้นเขาเป็นแปดส่วน ดูถูกตามใจชอบไปนานแล้ว
หญิงวิปลาส…แท้จริงคือหญิงวิปลาส!
‘ช่างมิได้เลือกวิธีการโดยแท้จริง ความรู้ต้องห้ามกลับกล้าที่จะนำมาต่อสู้ เผยแพร่อย่างตามใจชอบ การกระทำที่วุ่นวายเช่นนี้ นางมิกลัวว่าจะถูกพระผู้เป็นเจ้าจับตามองรึ?’
จนกระทั่งลวี่หยางในที่สุดก็ได้ปรับตัวเข้ากับแรงกดดันที่ความรู้ต้องห้ามนำมา โลกเบื้องหน้าจึงได้กลับมาเป็นปกติ จากนั้นก็คือความรู้สึกที่ฟ้าดินหมุน
กาลเวลาเสมือนถูกลบหายไป
ในพริบตาเดียว
