ดร์!”
เสียงคาถาดังก้อง เพียงพริบตา ในสีทองดำที่ลวี่หยางได้จำแลงขึ้นมาก็พลันปรากฏภาพนานัปการ สร้างเป็นวังมหึมางดงามนับพัน
แดนมงคลเสวียนตู!เพียงแดนมงคลนี้ตกลง ก็ตรึงสรรพสิ่ง หยุดยั้งความพ่ายแพ้ของลวี่หยาง ให้เขาฟื้นคืน ทำให้เขาฟื้นคืนกลับมา ยกมือขึ้นก็ฟันแสงกระบี่ที่เจิดจ้าออกมาอีกสายหนึ่ง!ต่อหน้านั้น เฟยเสวี่ยเจินจวินเพียงยื่นนิ้วหนึ่งออก
เจตจำนงแห่งกระบี่ทรนง!น้ำหยดหินกร่อน!
คมกระบี่ ปลายนิ้ว ปะทะกันในบัดดล แสงหลากสีระเบิดพร่างพราว ปิดกั้นซ้อนทับ จนคมกระบี่ของลวี่หยางมิอาจรุกแม้เพียงครึ่งก้าว
“ตูม！”
เสียงแตกสะท้อนต่อเนื่อง แสงทองเจิดจ้าปกคลุมทั่วฟ้า จนเมื่อภาพทั้งหลายเลือนหายไป จึงเห็นลวี่หยางยืนอยู่ห่างออกมาโดยมิได้รับบาดเจ็บใด
“ถูกหยุดไว้อีกแล้ว”
ลวี่หยางอดมิได้ที่จะตื่นตะลึง นี่คือเจตจำนงแห่งกระบี่ระดับสมญานาม! แต่กลับสู้เฟยเสวี่ยเจินจวินได้เพียงเสมอ มิอาจแตะต้องนางแม้เส้นขนหนึ่ง
ทว่าไม่นาน แววตาลวี่หยางก็พลันสว่างขึ้น
“หืม?”
เพียงเห็นไกลออกไป คิ้วเรียวงามของเฟยเสวี่ยเจินจวินขมวดเล็กน้อย จ้องมองปลายนิ้วที่เพิ่งกระทบคมกระบี่ของเขา ผิวขาวผ่องอ่อนละมุนดังหยก
แต่เพียงชั่วพริบตา เลือดหยดแดงฉานก็ซึมออกจากปลายนิ้วเฟยเสวี่ยเจินจวิน ดุจหมึกหยดลงธารา แผ่ซ่านออกไปในบัดดล
ลวี่หยางมองเห็นชัด หยดโลหิตนั้นกลับปรากฏเจตจำนงแห่งกระบี่ของตนเอง เฟยเสวี่ยเจินจวินเผยสีหน้าเจ็บปวดแผ่วประหนึ่งสตรีโบราณ
