ายพลระดับสูงจากค่ายหลงตันราวสิบกว่านายออกสำรวจภูมิประเทศ ทุกคนกระโดด ก้มตัว หรือปีนป่ายในป่าราวกับลิงที่คล่องแคล่ว ไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาก็มองเห็นร่างของเหล่าปีศาจเกราะในหุบเขาไกลออกไป
“ซู่!”
หลินมู่หยูกระโดดลงสู่ก้อนหินขนาดใหญ่สูงหลายเมตร มองไปไกลๆ ขมวดคิ้วพลางพูดว่า “เฉียนเฟิงวางแผนจะสู้กับกองทัพจักรวรรดิในหุบเขาชางหลินจริงหรือ?”
“มีอะไรหรือท่าน นี่มันปกติไม่ใช่หรือ” เว่ยโจวถาม
หลินมู่หยูกล่าวว่า “จริงอยู่ที่พวกเราสู้กับเผ่าปีศาจไม่ได้ในแง่ของการรบแบบตั้งรับ แต่เจ้าคิดว่าเซียงหยูเป็นใครกัน? ข้ามั่นใจว่าเขาเตรียมกับดักไว้แล้ว ต่อให้เฉียนเฟิงสามารถเอาชนะกองทัพของเซียงหยูได้ ข้าก็เกรงว่าเขาจะสูญเสียอย่างหนัก เฉียนเฟิงที่ข้ารู้จักไม่มีทางทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้ได้หรอก”
ซื่อถูเซินกำดาบยาวแน่นพลางกล่าวว่า “ท่านผู้เฒ่า พวกเรากำลังเคลื่อนพลไปด้านหลังอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องสำรวจภูมิประเทศ กองทัพของเซียงหยูจะพ่ายแพ้เป็นดีที่สุด ไม่ว่าอย่างไร กองทัพของเขาล้วนเป็นลูกน้องที่ถังหลานไว้วางใจ พวกเราจะไม่รู้สึกแย่เลย”
“ด้วยความพ่ายแพ้ของเซียงหยู พวกเราถูกกำหนดให้ต้องประสบกับความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับจากเผ่าปีศาจ” หลิน มู่หยูสูดหายใจเข้าลึกและกล่าวว่า “การเตรียมพร้อมสำหรับปืนใหญ่คริสตัลปีศาจของเราเป็นอย่างไรบ้าง?”
“พวกเขาทั้งหมดขึ้นฝั่งแล้วและซ่อนตัวอยู่ในป่าทึบ พวกเขาจะไม่ถูกพบในตอนนี้”
“อืม สั่งให้พวก
