ฟังคำตอบของอวี๋โจวแล้ว ลวี่หยางก็จมอยู่ในภวังค์ความคิด
เขากำลังครุ่นคิดถึงปัญหาหนึ่ง ในเมื่อชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินสามารถที่จะเดินออกมาจากประวัติศาสตร์ที่วุ่นวายนั้นได้ เช่นนั้นคนอื่นๆจะสามารถที่จะทำได้หรือไม่
ว่ากันตามจริงแล้ว คนในประวัติศาสตร์ที่วุ่นวายนั้นรู้ถึงสถานการณ์ของตนเองรึไม่?
หงยวิ๋นต่างมิติเวลา
เขาแสวงหาโอสถทองคำล้มเหลวจริงแล้วจึงกลับชาติมาเกิดใหม่…หรือหาหนทางอื่น เช่นเดียวกับชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวิน ลอบเข้ามาสู่โลกแห่งนี้กันแน่?
ไม่…ไม่ถูกต้อง ประวัติศาสตร์อันวิปลาสนั้น เกรงว่าก็คือสถานที่บรรลุมรรคผลของพระผู้เป็นเจ้า พระผู้เป็นเจ้าจะยอมให้มีผู้คนลอบหนีออกไปบ่อยครั้งได้อย่างไร ทายาทโจวอวี๋นั้นก็แล้วไป เพราะเป็นฝีมือของบรรพจารย์นิกายศักดิ์สิทธิ์, แต่ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินเล่า? นางหนีออกมาได้อย่างไร?
ต่อให้เป็นบรรพจารย์นิกายศักดิ์สิทธิ์ ก็ไม่มีทางชักพาผู้คนออกมาจากประวัติศาสตร์อันวิปลาสนั้นได้บ่อยครั้งนัก
เพราะเพียงทายาทโจวอวี๋ผู้เดียว ก็นับว่าเป็นตัวประกันที่เพียงพอจะใช้ข่มขู่พระผู้เป็นเจ้าแล้ว หากไปดึงผู้คนอื่นออกมาเพิ่มอีก ก็มีแต่จะยิ่งกระตุ้นเส้นประสาทที่อ่อนไหวอยู่แล้วของพระผู้เป็นเจ้า
ได้ไม่คุ้มเสีย
คิดมาถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็พลันหันมองไปยังอวี๋โจวอีกครั้ง ก็เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายตึงเครียดชัดเจน เห็นได้ว่ารู้อะไรมากกว่านี้ แต่ไม่กล้าที่จะบอกกับเขาออกมา
นี่มันกำลังพย
