ายามจะบอกเป็นนัย ให้เขารู้ถึงความลับสำคัญบางอย่างกระนั้นหรือ?
ลวี่หยางคิดอยู่ในใจ ก่อนจะก้มลงมองแผ่นหยกจารึกคัมภีร์จักรพรรดิสวรรค์ส่องหล้าในมืออีกครั้ง ผู้จารึกทิ้งถ้อยคำไว้ว่า ในบรรดาตำแหน่งมรรคผลอันสูงสุด มีเพียงไม้มหาไพรเท่านั้นที่อาจบรรลุได้
เรื่องนี้สำคัญตรงไหนกัน?
ในโลกปัจจุบัน เรื่องนี้เป็นมิใช่ความลับ คนทั้งหล้าล้วนรู้กันดีอยู่แล้วว่าอั้งเซียวบรรลุไม้มหาไพรกลายเป็นเจินจวินผู้แรกนับแต่อดีตกาลจวบจนบัดนี้ที่สามารถบรรลุตำแหน่งมรรคผลสูงสุดได้
“! ! !”
วินาทีนั้นเอง สีหน้าของลวี่หยางก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ดวงตาพลันแหลมคมดังเพลิง มองไปยังเฒ่าตรงหน้าผู้หนึ่งอั้งเซียว！ หรือว่า…เขาจะเหมือนกับทายาทโจวอวี๋? หากหงยวิ๋นต่างมิติเวลานั้น แท้จริงลอบหนีเข้ามายังโลกปัจจุบันแล้ว เช่นนั้นจะเป็นไปได้หรือไม่…ว่าคืออั้งเซียวในวันนี้?
ไม่ ไม่ถูกต้อง ทิศทางผิดแล้ว
ลวี่หยางเร่งตรึกตรอง สะบัดใจจากความตื่นตระหนกเวลาไม่ถูกต้อง!
อั้งเซียวคือเจินจวินเก่าแก่แห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ อยู่บนโลกนี้มานานนับหมื่นปีแล้ว!
นอกจากนั้น ยังมีหลักฐานอันหนักแน่นยิ่งกว่า
หากอั้งเซียวแท้จริงเป็นหงยวิ๋นต่างมิติเวลา ย่อมไม่มีทางไม่รู้ถึงการดำรงอยู่ของสวรรค์เจ็ดยอแสง เขาจะปล่อยให้เงื่อนงำอันใหญ่หลวงนั้นยังคงค้างอยู่ในนอกฟ้าได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้นตะเกียงดับแสงพลิกสู่เพลิงบนสวรรค์ยังพอมีร่องรอยให้ติดตามอยู่บ้าง ท้ายที่สุดแล้วต
