บทที่ 539 พลิกกลับธาตุดินเฉิน!
สิ่งที่เรียกว่าการบำเพ็ญเพียร มิใช่เพียงแค่การรวมลมปราณ บรรลุมรรคผล บำเพ็ญสัจจะ
“การปกครองแผ่นดิน ก็คือการบำเพ็ญเพียรเช่นกัน”
อย่างน้อยสำหรับเพลิงบนสวรรค์แล้ว การบริหารราชกิจนับหมื่น การปรับสมดุลหยินหยาง การแบกรับเก้าแคว้นหมื่นทิศไว้บนบ่า นั่นก็คือหนทางแห่งการบำเพ็ญ
ตำหนักเทียนอู๋ เหนือลานพระราชวัง
ลวี่หยางค่อยๆ กางสองมือออก ภายใต้การเกื้อหนุนของบัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนเสริมพลัง เจียงตง เจียงเป่ย เจียงซี กระทั่งโพ้นทะเล บัดนี้ได้ถูกถักทอเข้าสู่ในตาข่ายขนาดใหญ่นี้
ไม่เคยมีสักครา ที่การรับรู้ของลวี่หยางจะกระจ่างแจ้งถึงเพียงนี้:“ราชสำนักเต๋า คือการขยายของสองมือข้า”
และนอก[บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน]เจียงหนานที่มิได้ถูกส่งผลกระทบ ก็ถูก[สวนสุขนิรันดร์]ที่บรรพชนถิงโยวทิ้งไว้แอบแทรกซึมเข้าไป
ดังนั้นหลังจากหนึ่งเดือน กฎหมายใหม่ก็ได้ประกาศใช้
เนื้อหานั้นแพร่กระจายไปทั่วหล้าโดยตรงผ่านบัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนเพียงชั่วพริบตาก็ทำให้เกิดคลื่นโกลาหลใหญ่ เพราะไม่มีใครคาดคิดว่าลวี่หยางจะทำจริง!
แต่เมื่อขบคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว กลับเห็นว่าไม่ใช่เรื่องยากเกินยอมรับ สุดท้ายลวี่หยางยังตัดขาดแม้แต่สายธารแห่งศาสนาพุทธหากเป็นเช่นนั้นแล้ว ยังมีสิ่งใดอีกที่เขาไม่กล้ากระทำ? ยิ่งไปกว่านั้น เขายังปราบแดนสุขาวดีและก็มิได้เห็นพระผู้เป็นเจ้าลงมาด้วยตนเอง ปรากฏว่าคือการยอมรับเรื่องน
