ี้โดยปริยาย ยิ่งทำให้ภูมิหลังของเจ้ามังกรปีศาจตนนี้สูงส่งเทียมฟ้า
กล่าวให้ชัดเจนคือ…ยั่วยุมิได้
ท่ามกลางกระแสใหญ่เช่นนี้ โดยมีแดนเจียงตงเป็นศูนย์กลาง ผ่านบัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนกฎหมายใหม่ก็ผลักดันสู่ทั่วหล้า ทุกแห่งที่ผ่านไปล้วนบังเกิดคลื่นลมแรงกล้า
สำหรับเนื้อหาของกฎหมายใหม่ แท้จริงแล้วกลับเรียบง่ายยิ่ง:เซียนและปุถุชนแยกจากกันปุถุชนดำรงชีวิตอยู่เบื้องล่าง ตั้งสถาบันศึกษาขึ้น ทุกคนล้วนสามารถฝึกตน แสวงหาหนทางเป็นเซียน ส่วนผู้บำเพ็ญเพียรอยู่เบื้องบน ใช้ทรัพยากรที่ปุถุชนอุปถัมภ์เลี้ยงดู เพื่อเดินบนวิถีแห่งการบำเพ็ญต่อไป
เสมือนดั่งพีระมิด
มนุษย์ปุถุชนก็ประหนึ่งมดปลวก ถูกเลี้ยงด้วยข้าวปลาเนื้อสัตว์และเรือนที่เหล่าผู้บำเพ็ญมิใส่ใจ จากนั้นจึงมอบเส้นทางสายหนึ่งชื่อว่า “การบำเพ็ญเซียน” แก่พวกเขา
สูงขึ้นไปคือขั้นรวมลมปราณและขั้นวางรากฐานตลอดจนถูกแยกย่อยลงไปตามระดับพลัง
ก็ขูดรีดเช่นนี้ชั้นแล้วชั้นเล่า ผู้คนเบื้องล่างเลี้ยงดูผู้คนเบื้องบน และท้ายที่สุด ทุกชีวิตต่างก็เลี้ยงดูผู้ที่ยืนอยู่บนยอดสูงสุด
“นั่นก็คือข้า!”
แม้รายละเอียดของกฎหมายใหม่จะมีมากมาย ทว่ารากฐานมีเพียงหนึ่งเดียว“ใต้การปกครองของข้า เหล่าสรรพชีวิตล้วนเสมอภาค ใช้เพียงความสามารถเป็นที่คัดสรร ไม่ว่าจะเป็นปุถุชน, ผู้บำเพ็ญขั้นรวมลมปราณ, หรือผู้บำเพ็ญขั้นวางรากฐานล้วนเป็นวัสดุที่ข้าสามารถสร้างขึ้นได้ทั้งสิ้น!”
ต่อเรื่องนี้ เสียงวิจ
