ดาวิชาเทพ พลังวิชา ทั้งปวง ล้วนเทใส่ลงในฝ่ามือพุทธะนั้นทั้งหมด
นิ่งแน่วไม่ไหวเอน เผชิญหน้าปะทะโดยตรง!
แตกต่างไปจากก่อนหน้านี้ที่ลวี่หยางได้แสร้งถือครอง[เพลิงบนสวรรค์]และต่อสู้กับ[โพธิสัตว์หลงเซ่อผานอิ๋ง]ในตอนนั้นส่วนใหญ่คือการเปรียบเทียบภาพลักษณ์แห่งตำแหน่งมรรคผลของแต่ละฝ่าย
แม้พลังจะแกร่งกล้าเช่นกัน ทว่าไร้เสียงราวหายไปในห้วงเงียบ หาได้โอฬารอลังการไม่
แต่ครานี้ ไม่มีลูกเล่นอันใด มีเพียงพลังอันบริสุทธิ์ที่สุดคำรามสะท้าน เมื่อประทะกันหนึ่งกระบวนท่า ฟ้าดินถึงกับตกสู่ความเงียบชั่วขณะ
สรรพเสียงเงียบงัน
ใช่ว่าไร้สุ้มเสียง หากแต่เสียงนั้นรุนแรงและยิ่งใหญ่เกินไปจนเกินขอบเขตที่ผู้คนจะรับรู้หรือได้ยิน
จากนั้น จึงเกิดระลอกคลื่นซัดกระเพื่อมที่แลเห็นได้ด้วยตาเปล่า แผ่ขยายออกจากแดนสุขาวดีแห่งเจียงซีซึ่งเป็นจุดศูนย์กลาง กระแสคลื่นทำลายล้างไร้ขอบเขต พลันพัดพาภาพลักษณ์ตำแหน่งมรรคผลของทั้งสองฝ่ายกระจัดกระจาย หากสถานที่ประทะกันหาใช่เบื้องบนเวหานภา แต่เป็นผืนปฐพีแล้วไซร้ เกรงว่าจะสามารถกระแทกให้หนึ่งในห้าขอบเขตใหญ่ของใต้หล้าถล่มจมลงได้ในพริบตาเดียว!
ราวกับดังมาจากสถานที่ห่างไกลสุดขอบจักรวาล ในตอนต้นมีเพียงจุดเล็กๆ ประหนึ่งเสียงยุงร่ำ แต่ไม่นานนัก เสียงเหล่านั้นก็เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
“ตูม! ตูม! ตูม!”
ผู้คนทั้งหลายจึงเพิ่งได้ยินชัดแจ้ง เสียงนี้หาใช่เสียงของวินาทีที่ทั้งสองประทะกัน หากแต่เป็นแร
