ขณะเสียงของลวี่หยางก้องสะท้านทั่วแผ่นดินอั้งเซียวก็เคลื่อนไหว
เขาโอหัง แต่ไม่หลงตนเอง รู้ชัดว่าหากเพียงแข่งด้วยตัวเลขและกลไก เวลานี้เขาย่อมไม่อาจเทียบลวี่หยางที่ถือครองเพลิงบนสวรรค์แม้เป็นเพียงการถือครองเทียมก็ตาม
ดังนั้นทันทีที่ลงมือ ก็คือการทุ่มเทสุดกำลัง!
ไม่หวังสังหาร ขอเพียงบีบให้เขาสิ้นแก่นแท้ทองคำ ไม่อาจดำรงการถือครองไว้ได้ เท่านี้ก็คือชัย หากเขาไม่อาจถือครอง ก็ย่อมตีแตกแดนสุขาวดีไม่ได้!
เพียงคิดถึงตรงนี้ อั้งเซียวก็พลันเปลี่ยนเคล็ดวิชา ยึดแน่นตำแหน่งมรรคผลหมื่นจำแลงของโพธิสัตว์หลงเซ่อผานอิ๋งเอาไว้ แล้วสอดผสานภาพลักษณ์แห่งทองคำขาวเทียนและทองคำในทรายที่ทอแสงขึ้น พร้อมกันนั้นแสงพุทธะก็พวยพุ่งจากกลางฝ่ามือ
“อมิตาภพุทธ”
พลันแดนสุขาวดีเจียงซีทั้งสิ้น แปดหมื่นสี่พันวัดเล็กใหญ่พร้อมกันขับสาธยาย พระนามพุทธะดังกึกก้องประหนึ่งเสียงสายฟ้าสะท้อนฟ้าแดนเจียงซี
ขอยืมแรงสักครา
อั้งเซียวผ่อนลมหายใจยาว กวัดแกว่งตำแหน่งมรรคผลหมื่นจำแลงในมือขึ้นสู่เวหา แสงพุทธะสะท้อนพลันแปรเปลี่ยนเป็นพระวรกายทองคำ!
ในตอนนั้นเขาเป็นเพียงการแบ่งวิญญาณสายหนึ่งเข้าสู่ดินแดนพุทธ ก็สามารถที่จะได้รับมรรคผลโพธิสัตว์ได้ นับได้ว่าเขามีความรู้ลึกใน “วิถีแห่งความสงบสุขนิรันดร์” ของแดนสุขาวดี เพียงแต่เพราะหวั่นเกรงพระผู้เป็นเจ้าจึงมิได้ใช้ออกมา ทว่าในยามสถานการณ์บีบบังคับ เช่นนี้ก็ไม่อาจเก็บงำอีกต่อไป
ความเป็นหนึ่งใจเดียวกั
