ามรู้ความสามารถที่แท้จริงอั้งเซียวอาศัยความลึกซึ้งแห่งมรรคา ค้นหาทางรอดจากห้วงวิกฤตได้อย่างดื้อดึง!
ข้ารู้แล้วว่า… ความแปรผันย่อมอยู่ที่อั้งเซียวนี้ ไม่เสียทีที่เป็นพระผู้เป็นเจ้า…
ลวี่หยางเหลือบมองไป เห็นดินกำแพงเมืองที่เพิ่งจะพลิกผันเหตุและผลทั้งปวง เวลานี้แสงกลับริบหรี่ เลือนรางดังหมอกควัน แล้วก็มลายหายไปจากโลก
อีกด้านหนึ่งอั้งเซียวกลับกางมือเหยียดแข้งขาเต็มที่ ภาพลักษณ์ทองคำขาวเทียนและทองคำในทรายประสานกันเหนือกระหม่อม แปรเป็นรัศมีสายรุ้งส่องสว่าง ทว่าใช่ว่าจะไม่มีที่สิ้นสุด ด้วยตำแหน่งมรรคผลที่เกี่ยวข้องล้วนตกอยู่ในแดนยมโลก เวลานี้ยืมมาได้ก็แค่ชั่วครู่ เมื่อใช้หมดแล้วก็ไม่มีอีก
กระนั้นอั้งเซียวยังเต็มไปด้วยความมั่นใจ
แม้โดยเคร่งครัดแล้ว กำลังที่ข้าสามารถใช้ออกมานี้ด้อยกว่ามังกรอสูรตนนี้ แต่ข้าชนะที่ความรู้ความสามารถสูงล้ำ เพียงพอที่จะกลบทุกข้อเสียเปรียบทั้งปวง!
ไม่ต้องสงสัยเลย เวลานี้เขาย่อมอ่อนแอยิ่งนัก
ร่างจริงถูกกักขังอยู่ในยมโลก[อุปสรรคแห่งญาณรู้]แทบจะใช้การมิได้แล้ว ต่อระดับวางรากฐานยังพอจะใช้ได้ ต่อโอสถทองคำก็คือการเกาที่คัน โดยพื้นฐานแล้วมิได้คาดหวังที่จะใช้มันมาต่อสู้
สิ่งเดียวที่ยังใช้ได้ ก็คือโพธิสัตว์หลงเซ่อผานอิ๋งกับตำแหน่งมรรคผลนอกรีตของตนเอง และภาพลักษณ์จำกัดของทองคำขาวเทียนกับทองคำในทรายทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพลักษณ์หาใช่ความอัศจรรย์ของตำแหน่งมรรคผลโดยแท้ หากมีความ
