“แคร้ง แคร้ง!”
เมื่อเสียงคำของลวี่หยางตกลง เหลือเพียงดวงวิญญาณดวงเดียวที่ยังถูกเพลิงสวรรค์เผาผลาญโพธิสัตว์หลงเซ่อผานอิ๋งก็ไม่อาจกดทับบาดแผลบนร่างตนได้อีกต่อไป
ถัดมา เพียงชั่วพริบตา ก็เห็นแสงทองพุ่งออกจากดวงวิญญาณนั้น แปรเปลี่ยนเป็นตำราหนาเล่มหนึ่ง หน้าแผ่นกระดาษกระพือเปิดออก เผยอักษรสันสกฤตหนาแน่น แต่ละตัวอักษรล้วนเป็นสัญลักษณ์แห่งภาพลักษณ์แปรเปลี่ยน กลับสั่นไหวปลาบปลื้ม ส่งเสียงแผ่วก้องยินดี แล้วร่วงหล่นสู่ฝ่ามือลวี่หยาง
นั่นคือคัมภีร์รับสุริยัน
เมื่อเห็นภาพนี้โพธิสัตว์หลงเซ่อผานอิ๋งถึงกับเดือดดาลจนดวงวิญญาณแทบระเบิดออกมา เพราะนั่นคือสมบัติวิญญาณประจำกายของตน! แต่บัดนี้กลับไม่เหลียวแลเขาแม้แต่น้อย
ยิ่งทำให้เขาโกรธแค้นนัก
เมื่อเผชิญหน้ากับคัมภีร์รับสุริยันที่สวามิภักดิ์โดยสมัครใจ ลวี่หยางกลับมิได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย คว้าจับไว้ในมือหลอมรวม ก็เปลี่ยนสมบัติวิญญาณชิ้นนี้ให้กลายเป็นวัตถุดิบวิญญาณอีกครั้งโดยตรง
ความรู้สึกนั้นประหนึ่งภรรยาที่เขาเคยประคองไว้ในมือกลัวจะละลาย กลับยอมพาตัวทิ้งเข้าสู่อ้อมกอดของผู้อื่น แล้วยังยอมให้ถูกเหยียบย่ำทรมานโดยไม่หวนกลับคืนสู่อ้อมอกของตนอีก สุดท้ายเขากลับต้องทนมองภาพเหล่านี้ด้วยตาตนเอง ทำให้โพธิสัตว์หลงเซ่อผานอิ๋งเกือบคลั่งเสียสติ
“ดูถูกคนเกินไปแล้ว! ดูถูกคนเกินไปแล้ว!”
เสียงโหยหวนดังก้อง แต่เมื่อเหลือเพียงดวงวิญญาณหนึ่งเดียว ก็ไม่อาจกระทำการใดได้อีก ถูก
