แม้ในใจจะสาดคำด่าออกมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่โพธิสัตว์หลงเซ่อผานอิ๋งก็ยังมิได้ยอมแพ้ เขายังเก็บความหวังสุดท้ายเอาไว้ในใจ
“การแสร้งถือครอง…ย่อมต้องมีข้อจำกัดของเวลาแน่นอน!”
เจินจวินมิใช่สิ่งที่จะสังหารได้ง่าย ไม่เว้นแม้แต่เจินจวินนอกรีต ขอเพียงตนอดทนยืนหยัดต่อไป ถึงที่สุดแล้วก็ยังสามารถถ่วงให้ลวี่หยางสิ้นกำลังไปเอง ผู้ชนะย่อมเป็นเขาอยู่ดี
แต่เพียงชั่วพริบตา สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไป
เพราะในขณะเดียวกันนั้นเอง ลวี่หยางผู้เพิ่งหลบหลีกการกระแทกอันหนักหน่วงของตำแหน่งมรรคผลของเขาได้ ก็ก้าวย่างมาเบื้องหน้าเหมือนสายลม พลางเหยียดมือออกไปลูบผ่านตำแหน่งมรรคผลของเขาอย่างแผ่วเบา
“ไม่ดีแล้ว!”
ชั่วพริบตาเดียวโพธิสัตว์หลงเซ่อผานอิ๋งก็รู้สึกได้ถึงแรงดึงมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา ราวกับพลังวิชาทั้งสิ้นของร่างกายถูกดูดกลืนเข้าสู่เหวลึกไร้ก้นบึ้งในทันใด
เคราะห์ยังดีที่เขาตอบสนองได้รวดเร็ว เพียงหนึ่งความคิดก็สามารถเรียกตำแหน่งมรรคผลหมื่นจำแลงกลับคืนมาได้ ทว่าเมื่อมองเห็นหมอกเลือนที่แปรรูปจากตำแหน่งนั้นกลับหายไปหนึ่งส่วนเต็ม เขาก็ถึงกับปวดใจนัก ความ “พลิกแพลงนับพันนับหมื่น” ภายในหายวับไปหลายร้อยรูปแบบ ถูกลวี่หยางฉกชิงไปสิ้น!
“อืม…ยังขาดอยู่นิดหน่อย”
เมื่อมองหมอกบางที่อยู่ในมือ ลวี่หยางก็เผยสีหน้าเสียดายอยู่บ้าง ท้ายที่สุดแล้วนี่เป็นเพียงการการแสร้งถือครองไม่อาจเรียกใช้ความอัศจรรย์ของเพลิงบนสวรรค์ได้จริง จึงป
