กายธรรมที่ลวี่หยางจำแลงขึ้นกักขังแน่นหนาในฝ่ามือทั้งห้า
ภาพเหตุการณ์นี้ แผ่ซ่านให้ผู้คนทั่วทั้งแคว้นเจียงซีได้เห็นถนัดตา
กายธรรมสูงส่งตั้งตระหง่านกลางฟ้า กลางฝ่ามือมีรัศมีพุทธะส่องแสงเรืองรอง พลันพุ่งซ้ายโถมขวา แต่ก็ไม่อาจหนีรอดจากภูเขาห้านิ้วที่ยิ่งใหญ่เทียบเท่าผืนแผ่นดินซึ่งรองรับไว้กลางอากาศ
ภาพเช่นนี้ ผู้ใดจะไม่สะท้านใจกลัวได้
ทว่าลวี่หยางกลับมิได้แสดงความผ่อนคลายแม้แต่น้อย เปลวเพลิงในฝ่ามือยังคงเผาผลาญดวงวิญญาณของโพธิสัตว์หลงเซ่อผานอิ๋งอย่างไม่หยุดหย่อน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องท้องฟ้าอย่างเงียบสงบ
“ยังมีวิธีการอีกหรือไม่?”
เมื่อโพธิสัตว์หลงเซ่อผานอิ๋งถูกเขาสังหารลงโดยสิ้นเชิง แคว้นเจียงซีนี้ย่อมถือว่าขาดเสาหลักและผลลัพธ์ของศึกใหญ่ก็จักถูกกำหนดลงในบัดดล ทว่าเป็นที่แน่ชัดว่าแดนสุขาวดีย่อมไม่อาจนิ่งเฉยปล่อยผ่านได้
“ทางฝั่งพระผู้เป็นเจ้า เกรงว่าคงมีจ้าววิถีแห่งราชสำนักเต๋าอยู่ หากบวกกับการที่เราไม่ได้แตะต้องดินกำแพงเมืองก็คงไม่ลงมารับมือเราด้วยตนเอง เพียงแต่จะใช้เลศน้อย ชักนำความแปรปรวนเข้ามาเกี่ยวข้อง… และในสถานการณ์เช่นนี้ สิ่งเดียวที่ยังอาจส่งผลต่อชัยชนะของศึก คงเหลือแต่”
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางพลันเงยหน้า มองไปยังทิศทางของเจียงเป่ยจากระยะไกล…
เจียงเป่ย แดนลับหลอมวิชา
ภายในแดนลับที่ยังมิได้เปิด ยังมิได้บังเกิดภูเขาและแม่น้ำสุริยันจันทรา ภาพลักษณ์นานัปการ มีเพียงวิญญาณที่ล่องลอย ในนั
