้นก็มีวิญญาณสองสายที่โดดเด่นที่สุด
หนึ่งคืออั้งเซียวอีกหนึ่งคือมู่ฉางเซิง
เพียงแต่ ณ เวลานี้ จิตใจของอั้งเซียวหาได้สงบไม่ จิตเทวะคลุ้มคลั่ง สะท้อนภาพหนึ่งลงมา ภาพนั้นคือ ลวี่หยางที่ได้ชัยชนะอย่างสมบูรณ์ในท้ายที่สุด
“แดนสุขาวดี… ไร้สมรรถภาพสิ้นดี!”
อั้งเซียวสบถเสียงต่ำ ในใจเต็มไปด้วยโทสะจากการทำนายเหตุและผลที่ย้อนกลับมา เขากัดฟันแน่น ไม่คิดเลยว่าโพธิสัตว์หลงเซ่อผานอิ๋งจะปราชัยได้ง่ายดายถึงเพียงนี้!
แม้จะเป็นเพียงผู้ฝึกตนนอกรีต แต่ยังไงเสียก็ครองชั้นเจินจวินอีกทั้งยังสืบทอดสายจากแดนสุขาวดีทว่า กลับถูกผู้เพียงแค่แสร้งถือครองตำแหน่งมรรคผลทองคำอย่างลวี่หยาง สังหารจนพ่ายยับไร้ทางสู้ เรื่องนี้ไม่เพียงเป็นความอัปยศของแดนสุขาวดี หากยังเป็นการตบหน้าบรรดาเจินจวินทั่วหล้าซ้ำเขาเองยังเคยฝากความหวังไว้ ว่าพวกนั้นจักจัดการแทนตนเสียด้วยซ้ำ
ทว่าเมื่อผลแห่งเหตุและผลสะท้อนกลับ เผยให้เห็นว่า ลวี่หยางแสร้งถือครองนั้นมิใช่ตะเกียงดับแสงแต่เป็นเพลิงบนสวรรค์เขาก็พลันเงียบงันไป สีหน้าเยือกเย็น สายตาเต็มไปด้วยความหนาวลึก
“หรือว่า… เขาจะได้พิสูจน์เพลิงบนสวรรค์ขึ้นจริงๆ?”
ตำแหน่งมรรคผลสูงสุดดวงที่สอง!
เพราะเขาเองเคยผ่านการพิสูจน์มาแล้ว จึงรู้แจ้งว่าตำแหน่งมรรคผลสูงสุดนั้นยากเย็นเพียงใด ไม่ใช่สิ่งที่อาศัยแต่พรสวรรค์ก็จักบรรลุได้
บนเส้นทางนี้ พูดกันคือ พื้นฐานและอำนาจเบื้องหลัง!
เขาอั้งเซียวเมื่อครั้งก่อนนั้นสาม
