ะจงรักภักดีต่อจักรวรรดิอี้เหอพ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้น…หลังจากเผ่าปีศาจถูกกำจัดล่ะ?”
“หลังจาก….” หลงเซียนหลินจับเสื้อคลุมสีขาวของตนแผ่วเบาขณะพึมพำ “กระหม่อมรับใช้จักรวรรดิอี้เหอมาเนิ่นนานจนเบื่อสงครามนองเลือดของมนุษย์ยิ่ง หลังจากเอาชนะเผ่าปีศาจได้แล้ว กระหม่อมตั้งใจจะปลดระวางเพื่อกลับไปใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุข หวังว่าราชาผู้พิชิตจะทรงรับคำขอของกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ”
“ปลดระวางงั้นรึ?”
ฉินอี้เหลือบมองอีกฝ่ายก่อนหัวเราะอย่างอดไม่ได้ “เซียนหลิน เจ้าเป็นคนฉลาด แต่ข้าคิดว่าตอนนี้เจ้าคงกำลังสับสนมิน้อย…เจ้านำกองทัพไปบุกทำลายเมืองหลันเยี่ยน ตีกองทัพเขาเหินจนแตกพ่าย อีกทั้งยังสังหารฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน ข่มขู่เจิ้งเซียงจนตายและมีส่วนฆ่าฉินเหลยทางอ้อม เจ้าคิดว่าหลินมู่อวี่ เฟิงจี้สิงและฉินเหยียนจะปล่อยเจ้าไปหรือ? ไหนจะเจิงอี้ฝานและจางเฟิ้งล่ะ? การปลดระวางเป็นสิ่งที่พูดง่ายทว่าแท้จริงแล้วกลับทำได้ยากนัก”
“ราชาผู้พิชิต…” หลงเซียนหลินลังเล
ฉินอี้กล่าวคำออก “ไว้ค่อยพูดเรื่องนี้ภายหลังเถิด…หากจักรวรรดิฉินต้องการชำระแค้นกับเจ้า อย่างไรเสียเจ้าก็มีกองกำลังทหารแห่งจักรวรรดิอี้เหอนับล้านอยู่ในมือ เจ้า…ไม่ต่างกับท่านเซียนลั่ว
