หลานผู้อยู่อาศัยในจวนเจ็ดแคว้นและเพลิดเพลินไปกับพรที่ได้รับ”
“ลั่วหลาน...”
หลงเซียนหลินพึมพำ “ท่านเซียนลั่วหลานไม่ปรากฏตัวมานานเพียงใดแล้วพ่ะย่ะค่ะ?”
“หลังจากศึกในเมืองหลันเยี่ยน ข้าก็ไม่เห็นท่านอีกเลย ท่านอาศัยอยู่ในจวนเจ็ดแคว้นเพื่อฝึกฝนและเพียงส่งสาวกของตนมาช่วยต่อสู้เท่านั้น…ทว่าสาวกของท่านเซียนก็ตายตกไปคนแล้วคนเล่าด้วยน้ำมือของหลินมู่อวี่ ข้าว่าท่านคงเกรี้ยวโกรธมิน้อย…”
“อย่างไรเสีย ขณะนี้เมืองหลันเยี่ยนอยู่ในความดูแลของฉินฮั่นซึ่งเป็นถึงเซียน วิญญาณยุทธ์ชั้นหนึ่งของเขามีชื่อว่าโซ่เทวะและกระบี่วิญญาณแปดทิศ พลังของเขาคงทำให้อาณาจักรอี้เหอแหลกเป็นผุยผง”
“ใช่!” ฉินอี้พยักหน้าก่อนกล่าวต่อ “ในฐานะเทพ เขาจะไม่เข้ามายุ่งเรื่องของมนุษย์ เขาจึงสอนวิชาแก่ฉินอินยามที่ตนอยู่ในเมืองหลันเยี่ยนเท่านั้นและคงไม่มีทางมาเผชิญหน้ากับจักรวรรดิอี้เหอแน่ เราคงไม่ต้องกังวลนัก”
“มีอีกอย่างหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ…”
“อะไร?”
“ปีนี้ฝนตกซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้น้ำท่วมจนหลายเมืองไม่สามารถเก็บเกี่ยวพืชผลได้เลย อีกทั้งเรายังเรียกเก็บเสบียงทหารเป็นจำนวนมาก พลเรือนแทบไม่เหลือส่วนปันผลแล้วพ่ะย่ะค่ะ ครานี้ไม่ว่าอย่างไรเราก็
