ินอินกล่าวต่อ “เรื่องที่พวกข้าออกไปฝึกฝนต้องถูกเก็บไว้เป็นความลับ ผู้ใดที่ริอ่านเปิดเผยเรื่องนี้จะถูกตัดสินโทษ”
เหล่าข้าราชบริพารต่างคุกเข่าลงอย่างพร้อมเพรียง “น้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”
…
แสงแดดยามบ่ายในฤดูใบไม้ร่วงทำให้อากาศอบอุ่นขึ้นเป็นเท่าตัว ใบเมเปิลปลิวว่อนไปทั่วทุกหนทุกแห่งในเมืองหลันเยี่ยนราวกับเปลวเพลิง ถือเป็นความงดงามที่สิ่งใดก็ไม่อาจเทียบเทียม
หลินมู่อวี่ในชุดสีฟ้าทับด้วยเสื้อคลุมสีเทาอ่อนขี่ท่าเฉว่ออกเดินทางไปอย่างเชื่องช้าพร้อมแบกกระบี่ไว้ด้านหลัง แลดูไม่ต่างจากเหล่าทหารรับจ้างและอัศวินมากนัก ฉินอินและถังเสี่ยวซีดูแตกต่างไปจากเดิมเช่นกัน ฉินอินสวมชุดสีกรมท่าในขณะที่ถังเสี่ยวซีสวมชุดสีแดงขาว ชุดอันหรูหราของจักรพรรดินีและองค์หญิงต่างถูกปิดบังไว้ด้วยเสื้อคลุมสีเทาซึ่งทำให้ทั้งสองดูเหมือนสตรีผู้สูงศักดิ์ในจักรวรรดิที่สามารถพบเห็นได้ทุกหนทุกแห่งในเมืองหลันเยี่ยน
“เราจะไปที่ใดกัน ป่าล่ามังกรรึ?”ถังเสี่ยวซีเอ่ยถาม
หลินมู่อวี่ตอบอย่างสบายๆ “แล้วแต่เจ้า ไม่ว่าที่ใดข้าก็ฝึกได้”
ฉินอินตื่นเต้นและมีความสุขมาก ยามเดินทางออกจากตำหนักเจ๋อเทียน นางรู้สึกเหมือนกับนกที่ได้โบยบินออกจากกรง นางอยาก
