างเจินจวินด้วยกันตำแหน่งมรรคผลคือทุกสิ่ง
เหล่ากลวิธีทั้งหลาย ล้วนต้องอาศัยความอัศจรรย์ของตำแหน่งมรรคผล หากไม่เป็นเช่นนั้น ต่อให้ได้รับอำนาจเกื้อหนุนจากฐานะเจินจวิน ก็มิพ้นเพียงเล่ห์น้อยไร้น้ำหนัก
ทว่า นี่ก็มีเงื่อนไขอยู่
หากเป็นเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินอยู่ ณ ที่นี้แล้วไซร้ เช่นนั้นยันต์ราชันย์สุริยันประจักษ์แสงก็หาได้ก่อผลแม้แต่น้อย ใช้ออกมาก็เป็นแต่ให้ผู้อื่นเยาะเย้ยเท่านั้น
ทว่าต่อโพธิสัตว์หลงเซ่อผานอิ๋งแล้ว กลับนับว่ามีผลไม่น้อย แม้จะถูกลดทอนฤทธิ์ลงไปมาก แต่ก็ยังเพียงพอสร้างบาดแผลได้ ลวี่หยางพลันยิ่งยินดี และก็ยิ่งเข้าใจแจ่มชัดขึ้น ว่าทำไมเจินจวินนอกรีตจึงถูกเจินจวินสายหลักดูแคลน ความแตกต่างนั้นแท้จริงใหญ่หลวงยิ่งนัก
ครั้นใจยังคิดพลาง มือก็หาได้ชะงักไม่
เมื่อเห็นโพธิสัตว์หลงเซ่อผานอิ๋งพลั้งพลาดติดกลลวง เขาก็พลันเปลี่ยนมุทรา พ่นเปลวเพลิงร้อนผ่าวออกมาจากริมฝีปาก ไฟลุกพลันให้กำเนิดแสง จนสว่างไสวเหนือขุนเขาและลำธารทั้งหลาย‘ประกายหยกประทีปทองคำอันโอภาส!’
ยังไม่หมดเพียงนั้น ท่ามกลางมหาทะเลเพลิงพลันปรากฏหมู่ศาสตราและเกราะทัพ นำพาเสียงตะโกนโห่ร้องก้องทะลวงฟ้า ตีโอบกระหน่ำพุ่งไปข้างหน้า พร้อมพลีชีพผลัดกันเข้าฟาดฟัน
‘คัมภีร์สุริยันประภาคารอัคคี!’
ในวินาทีต่อมา เห็นเพียงโพธิสัตว์หลงเซ่อผานอิ๋งประสานมือทำมุทรา แสงพุทธะด้านหลังพลันค่อย ๆ แผ่ขยาย และภายในชั่วพริบตา ก็กลายเป็นแขนพุทธะนับพันน
