บทที่ 530 นอกรีต
ดินแดนสุขาวดี ท้องพระโรงใหญ่
เบื้องหน้ามีเพียงหมู่เมฆมงคลลอยฟุ้งเต็มท้องฟ้า สายรุ้งส่องขับแสงโอบล้อม เหนือขึ้นไปจรดสวรรค์ เบื้องล่างหยั่งรากเชื่อมถึงเขาพระสุเมรุ หลังคากระเบื้องทองก้อนหินล้วนเป็นอัญมณี ระเบียงแก้วบัลลังก์หยกทอแสงวิญญาณพรั่งพรู
ที่แห่งนี้ก็คือจุดสูงสุดของดินแดนสุขาวดี
ในทุกปีทุกเดือนทุกวัน มีเหล่าสงฆ์และหมู่ผู้บำเพ็ญนับไม่ถ้วนจากทั่วเจียงซี เดินทางมาเพื่อสักการะ อ้างว่าเป็นแดนพ้นโลกียะ มาถึงแล้ววางสิ้นพันธะทั้งปวงแห่งโลกีย์
ทว่ามหาสถานอันเป็นแดนเซียนเช่นนี้ เวลานี้กลับเต็มไปด้วยความโกลาหล ผู้เป็นพระอรหันต์ซึ่งแต่เดิมสูงส่ง แต่ละองค์กลับแสดงออกทั้งความหวาดหวั่น ทั้งกัดฟันโกรธเกรี้ยว ทั้งว้าวุ่นไร้ทางออก ภายในท้องพระโรงใหญ่กลายเป็นหม้อน้ำเดือด เสียงอึกทึกโกลาหลสะท้อนความเป็นไปแห่งโลกีย์ทั้งสิ้น
“บุกมาแล้ว! มันบุกมาแล้วจริง ๆ!”
“บ้าไปแล้ว พวกมันทั้งหมดบ้าไปแล้ว!”
“เจียงเป่ย เจียงหนาน เจียงตง แม้แต่โพ้นทะเลก็ยังมา! ตอนนี้มีวัดโบราณหลายแห่งขาดการติดต่อ เกรงว่าครั้งนี้จะเกิดการฆ่าล้างใหญ่ในเจียงซีจริง ๆ แล้ว!”
ถัดมา เหล่าอรหันต์พลันรู้สึกได้ในใจ ต่างก้าวออกจากท้องพระโรง แล้วทอดตามองไปยังทิศไกล ในทิศนั้น มีเพียงสายแสงหนึ่งพุ่งขึ้นจากพื้น
แสงนั้นพุ่งตรงสู่เมฆสวรรค์ จุดเพลิงขึ้นในหมู่ดาวราวกับมีผู้จุดตะเกียงท่ามกลางฟากฟ้า เปลวไฟปะทุเดือดพล่าน กลืนกินเมฆทั้งป
