งและกล่าวว่า “แบ่งปันส่วนของกองทัพมังกรผงาดครึ่งหนึ่งเพื่อมอบให้พวกเขา เราไม่สามารถปล่อยให้เหล่าอสูรต้องทนทุกข์กับหิวโหย จากนั้นส่งสารขนนกไปให้หลานกงทันทีเพื่อแจ้งว่าอาหารในป่านิรันดร์ขาดแคลนหนัก ให้พวกเขาส่งเสบียงมาโดยเร็ว อีกทั้ง…ส่งสารขนนกให้จินเสี่ยวถังแห่งร้านค้าจื่อยินและขอให้นางช่วยหาวิธีขนส่งเสบียงอาหารมายังป่านิรันดร์ให้ได้มากที่สุด”
“ขอรับท่านผู้บัญชาการ” เว่ยโฉวประสานหมัด ก่อนจะออกคำสั่งแก่ทหารคนอื่น
เสียงกลองสงครามดังขึ้นจากระยะไกลในระหว่างหุบเขาผานหลง ป่านิรันดร์เป็นพื้นที่เปิดโล่งขนาดใหญ่ ซึ่งขณะนี้กลายเป็นสนามรบของทั้งสองฝ่าย
ท่ามกลางเสียงกลองสงคราม กองทัพเผ่าพันธุ์อสูรและทหารมนุษย์ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน ขณะที่ฝ่ายตรงข้ามมีขนาดตัวค่อนข้างใหญ่ซึ่งสูงเกือบสามเมตร อาวุธของพวกเขาเป็นเพียงแท่งหิน อาวุธที่มัดด้วยเถาวัลย์ หรือแท่งไม้ที่ทำเป็นหอก
“หือ…” หลินมู่อวี่ขมวดคิ้ว “พวกยุคหิน”
“ยุคหินคืออะไรหรือ?” ถังเสี่ยวซีเบิกตามกว้าง
“เป็นยุคหนึ่งของอารยธรรม…”
หลินมู่อวี่ไม่ได้อธิบายอะไรมาก เขาจ้องมองไปยังสนามรบที่กำลังเกิดการต่อสู้ พวกเขามีอุปกรณ์ครบครัน กระนั้นก็ไม่อาจต้านทานอีกฝ่ายได้ เสีย
