ยบที่นี่อีกงั้นรึ! ข้าชักจะหมดความอดทนแล้ว มานี่สิ มาตัดผมสักหน่อยแล้วค่อยกลับไปทำงานที่เจ้ารักนักรักหนา!”
ใบหน้าอันซีดเซียวของจางเล่ยมองไปยังหลินมู่อวี่และคนอื่นๆ เพื่อขอความช่วยเหลืออย่างน่าเวทนา
ขณะนั้น ใบหน้าของสมาชิกกลุ่มเทียนเจว๋ต่างซีดเผือดเมื่อหันไปเห็นกองทหารมังกรผงาดนับพันอยู่ด้านหลังพวกเขา
หลินมู่อวี่กระโดดลงจากม้า เขายกยิ้มก่อนกล่าวคำออก “ข้าผู้บัญชาการกองทัพมังกรผงาด หลินมู่อวี่ต้องการพบซือตู่เซิน”
“ทะ…ท่าน...”
ชายหัวขาวคนหนึ่งกล่าวออก “ไม่เคยมีกองทัพจากจักรวรรดิมาที่ถนนอันเสื่อมโทรมแห่งนี้มาก่อน พวกท่านคิดจะทำสิ่งใด?”
เว่ยโฉวชักดาบออกจากฝักครึ่งหนึ่งก่อนกล่าวออกด้วยใบหน้าเย็นชา “ยังไม่เข้าไปแจ้งอีกรึ อยากตายหรืออย่างไร?”
“ขะ…ขอรับ โปรดรอสักครู่…” สมาชิกกลุ่มเทียนเจว๋ปล่อยจางเล่ยก่อนวิ่งหน้าตาเข้าไปในฐานทัพด้วยความตื่นตระหนก
จางเล่ยกล่าวออกอย่างอับอาย “ท่านผู้บัญชาการหลิน ข้าน้อยช่างเป็นทหารจักรวรรดิที่น่าอับอายนัก…”
“ไม่เป็นไร” หลินมู่อวี่กล่าวอย่างอ่อนโยน “เจ้าต้องทนทุกข์ทรมานเพราะทหารถูกส่งมาที่นี่น้อยเกินไป อีกทั้งพวกกลุ่มเทียนเจว๋ก็รุนแรงเกินเหตุ ไม่ใช่ความผิดของเจ้าแม้แต่น้อย”
