าข้าไปด้วยสิ”
ซูอวี่กล่าวแย้งทันที “นี่พวกเจ้ามาพลอดรักต่อหน้าข้าได้อย่างไร ช่างน่ารำคาญจริงเชียว”
ฉินอินยิ้มขณะกุมมือซูอวี่พลางกล่าวคำเบา “ท่านป้าข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น ท่านคงหิวแล้ว…เที่ยงนี้ข้าขอเชิญท่านไปร่วมรับประทานอาหารรสเลิศในตำหนักเจ๋อเทียน”
“ข้ายินดียิ่ง…”
หลินมู่อวี่กล่าวเสริมอย่างรวดเร็ว “อย่างไรก็ตามอาหารรสเลิศทั้งหมดในตำหนักดูเหมือนว่าจะไม่เพียงพอเสียแล้ว แต่หัวเมืองต่างๆ คงจะหามาได้เพียงเท่านี้ ข้าควรจะสร้างรังอินทรีขึ้นมาใหม่เพื่อให้พวกเขาบรรณาการอาหารรสเลิศมาที่ตำหนักทุกวัน ดูซิเสี่ยวอินผอมแห้งหมดแล้ว”
ฉินอินถกแขนเสื้อตนขึ้นมองดูข้อมือที่อวบราวกับหยกขาว ก่อนกล่าวตอบด้วยรอยยิ้ม “นี่…ข้าผอมแล้วหรือ?”
หลินมู่อวี่กล่าวคำเบา “ก็อีกไม่นานจะถึงฤดูร้อนแล้ว”
“ทำไมหรือ?” ฉินอินถามออกด้วยความประหลาดใจ
หลินมู่อวี่คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวตอบ “ฤดูร้อนที่บ้านเกิดของข้าเต็มไปด้วยสิ่งที่น่าชื่นชม หญิงสาวมากมายสวมใส่เสื้อผ้าสวยงามชิ้นเล็กชิ้นน้อย แต่เมืองหลันเยี่ยนกลับแตกต่าง ในฤดูร้อนพวกนางก็ยังแต่งตัวมิดชิดไม่ต่างอะไรจากหญิงในยุคโบราณ”
“ผู้หญิงในยุคโบราณ…หมายถึงอะไรรึ?” ฉินอินถามอย่าง
