ังหารคนชั่วช้าเหล่านี้จนสิ้น
ไม่นานก็มีชายผู้หนึ่งลุกขึ้นถือจอกสุราเดินเข้ามานั่งข้างหลินมู่อวี่พร้อมกล่าวอย่างเคารพ “ข้าน้อยเฉินหยางขอดื่มให้ท่านผู้บัญชาการขอรับ”
หลินมู่อวี่เงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเฉินหยางยังคงเหมือนเดิมกับตอนที่เขาเจอ รวมถึงท่าทางที่ไม่เปลี่ยนไปเลย มีเพียงตราบนหน้าอกกลายเป็นดาวสามดวงซึ่งเป็นตำแหน่งผู้บัญชาการเช่นเดียวกับตัวเขา
“ขอแสดงความยินดีกับท่านแม่ทัพเฉินหยางที่ได้เลื่อนยศ” หลินมู่อวี่ยิ้มเล็กน้อย
ใบหน้าเฉินหยางบิดเบี้ยวพร้อมกล่าวว่า “เหตุใดผู้บัญชาการหลินจึงประชดประชันเฉินหยาง? หากไม่ถูกล้อม ข้าและคนอื่นๆ คงไม่ต้อง…”
“ไม่จำเป็นต้องกล่าว”
สายตาหลินมู่อวี่เย็นชา “มันเป็นทางเลือกของท่านที่จะหันหน้าเข้าหาจักรวรรดิอี้เหอ ไม่มีผู้ใดขู่เข็ญท่านได้”
“ใช่!” เฉินหยางลุกพรวดขณะที่ฝ่ามือสั่นสะท้านและเกือบบีบจอกหยกในมือแตก
ขณะเดียวกันนายพลหลายคนปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเฉินหยาง สองคนในนั้นอยู่ในตำแหน่งผู้บัญชาการกองหมื่น และอีกสองคนเป็นผู้บัญชาการกองพัน ทุกคนเป็นคนที่หลินมู่อวี่รู้สึกคุ้นเคย เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้เป็นผู้ที่ยอมจำนนต่อจักรวรรดิอี้เหอ นายพลคนหนึ่งพลันกล่าวด้วยท่าทางเย้ยหยัน
