“ผู้บัญชาการเฉิน ท่านมียศเท่าเทียมกับชายผู้นี้ เหตุใดจึงต้องยกยอเขาด้วย?”
เฉินหยางหันไปกล่าวด้วยสายตาเย็นชา “เฉายิงหุบปาก!”
นายพลนามว่าเฉายิงไม่ทำตาม แต่มองไปยังหลินมู่อวี่พร้อมกล่าวเย้ยหยัน “หลินมู่อวี่ ท่านเป็นพระราชบุตรบุญธรรมขององค์จักรพรรดิ และยังเป็นผู้บัญชาการค่ายรังอินทรี ท่านมีชีวิตที่แสนสุขสบายภายใต้พระมหากรุณาธิคุณของจักรพรรดิและองค์หญิง แต่ท้ายที่สุดเพื่อการอยู่รอดกลับยอมจำนนต่อจักรวรรดิอี้เหอ และครานี้ยังกล้าแสดงท่าทีสูงส่งต่อผู้อื่นอีกหรือ? พวกเราทำไปเพียงเพื่อเอาชีวิตรอด เช่นนั้นแล้วท่านจะยังมีเกียรติไปกว่าเราตรงไหน?”
หลินมู่อวี่หัวเราะพร้อมหยิบจอกสุราขึ้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหารและกล่าวเสียงดัง “ขอแสดงความยินดีกับทุกท่านที่ละทิ้งอดีตที่มืดมิดและสามารถตะเกียกตะกายขึ้นสู่แสงสว่าง”
เฉินหยางถอนหายใจและเงยหน้าดื่มสุราในจอก
หลังจากหลินมู่อวี่ดื่มจนหมด เขาวางจอกลงพร้อมนั่งลงที่เดิม ก่อนจะมองพวกเฉินหยางเดินจากไปด้วยสีหน้าหมองเศร้าเล็กน้อย ภายในของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด คนเหล่านี้เข้าร่วมจักรวรรดิอี้เหอเพื่อความอยู่รอด เช่นนั้นพวกเขามีความผิดจริงหรือ? หลังใคร่ครวญเป็นเวลานาน หล
