ินมู่อวี่กำหมัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ นี่คือเรื่องที่ผิดพลาด! ผู้คนในเมืองถูกทอดทิ้งให้ถูกสังหาร แต่คนเหล่านี้กลับไม่ละอายใจในความเป็นทหารของตนเอง พวกเขาไม่สมควรที่จะถูกเรียกว่าทหารได้อีกต่อไป!
อย่างไรก็ตามหลินมู่อวี่ไม่กล้าจะเอื้อนเอ่ยคำใดออกไป…
ติงซี่ด้านข้างมองเขาอย่างเงียบงัน
ไม่นานทหารร่างท้วมเข้ามากล่าวด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอ “ข้าน้อยจางอวี่ ผู้ว่าการเขตผิงหนิงของเมืองสายัณห์ คารวะผู้บัญชาการหลินขอรับ”
“อืม” หลินมู่อวี่พยักหน้ารับ
จางอวี่กล่าวต่อ “เขตผิงหนิงเต็มไปด้วยผู้คนมากมายพร้อมอุดมไปด้วยหยกสง่างาม หากผู้บัญชาการหลินมีเวลาเพื่อไปเยี่ยมชม ข้าน้อยจะพยายามอย่างเต็มที่ในฐานะเจ้าบ้านขอรับ”
“อืม ขอบคุณมาก แล้วข้าจะไปในสักวัน”
“ข้าน้อยขอลา ท่านผู้บัญชาการหลินจะต้องมาให้ได้นะขอรับ”
จางอวี่ถอยออกไป ไม่นานก็มีชายหนุ่มหน้าขาวซีดเข้ามาประสานหมัดกล่าว “คารวะท่านผู้บัญชาการหลิน ข้าน้อยเป็นเถ้าแก่ร้านค้าตงต๋าแห่งเมืองสายัณห์ ข้ามีของขวัญมาให้ และหวังว่าท่านจะยินดีรับไว้”
เขาค่อยๆ ยื่นกระดาษสีทองแผ่นหนึ่งมาให้
หลินมู่อวี่เหลือบมองก็พบว่ามันคือตั๋วทองซึ่งมีค่าเท่ากับหนึ่งแสนเหรียญทอง ผู้คนในเมืองสายัณห์ช่า
