ครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าสุดท้ายก็ไม่อาจทะลวงกลยุทธ์ดวงดาราขั้นที่สี่ได้เสียที
ค่ำคืนปลายฤดูใบไม้ร่วง น้ำค้างแข็งร่วงหล่นจากใบไม้ตกลงบนใบหน้าของหลินมู่อวี่ พลังดวงดาราบนผิวหน้าของเขาส่องสว่างก่อนหักเหภายใต้น้ำค้างแข็งจนเกิดประกายแสงงดงาม
…
ยามเช้าตรู่ หลินมู่อวี่ตื่นขึ้นพร้อมกับเสียงเกือกม้าและเสียงก่นด่าของใครบางคน เขาลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้าก่อนพบว่าต้นเสียงคือเฝิงสี่ชายเลือดร้อน เขากำลังยืนต่อว่าหน่วยวิญญาณอัคนีที่ทำอาหารไหม้จึงต้องเสียเสบียงกองทัพโดยสูญเปล่า
“พี่ใหญ่ อาหารมาแล้วขอรับ”
ฉินเหยียนถือบะหมี่และน้ำซุปเข้ามา ในถ้วยมีเนื้อชิ้นโตหน้าตาคล้ายเนื้อวัวซึ่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วกระโจม
หลินมู่อวี่รับอาหารและทานอย่างรวดเร็ว การฝึกฝนวิทยายุทธ์ตลอดทั้งคืนทำให้เขาหิวโหยมาก ขณะเดียวกันฉินเหยียนค่อยๆ ยกมือขึ้นเพื่อปัดน้ำค้างแข็งบนไหล่ของหลินมู่อวี่ออกไปก่อนส่งเสียงหัวเราะแผ่วเบา “พี่ใหญ่ ท่านไม่ได้พักผ่อนเลยหรือ?”
“อืม การฝึกฝนพลังดวงดาราจำเป็นต้องดูดรับแสงจากดาวบนฟ้า”
“ช่างเป็นวิทยายุทธ์ที่พิกลเสียจริง ทว่าก็แข็งแกร่งนัก” ฉินเหยียนยกยิ้ม
หลินมู่อวี่ยิ้มตอบขณะที่ปากยังคงเคี้ยวต่อไป ฉินเหยียนเปรียบเสมื
