อนน้องชายของเขา หลังจากฉินเหลยตายตกไป ฉินเหยียนก็นับถือหลินมู่อวี่เยี่ยงพี่ชายมาตลอด มิเช่นนั้นเจ้าตัวคงไม่เรียกเขาว่าพี่ใหญ่
มีน้องชายที่แข็งแกร่งและภักดีเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน
หลังจากจัดการเนื้อชามใหญ่ไปแล้ว หลินมู่อวี่เช็ดมือพร้อมกล่าวคำออก “เก็บให้เรียบร้อย เตรียมเคลื่อนทัพได้”
“ขอรับ”
ฉินเหยียนล้างชามก่อนนำส่งคืนแก่หน่วยวิญญาณอัคนี จากนั้นจึงไปนำท่าเฉว่ออกมา เขายิ้มพร้อมกล่าว “เราจะไปถึงเมืองซิงเจว๋ภายในเย็นนี้ พี่ใหญ่จะโจมตีเมืองทันทีเลยหรือไม่ขอรับ?”
“อืม”
หลินมู่อวี่พยักหน้าพลางกล่าวออก “ก่อนที่พวกปีศาจจะไหวตัว เราต้องรีบยึดเมืองซิงเจว๋แล้วนำพวกของมีค่ากลับไปยังมณฑลหลิงเป่ย แทนที่จะปล่อยให้ของดีๆ อยู่ในมือพวกมัน เรานำกลับไปยังจักรวรรดิเสียดีกว่า”
“ฮ่าๆ ข้าเองก็คิดเช่นนั้น”
“เคลื่อนทัพได้”
“อืม”
ธงดอกจื่อยินโบกสะบัดตามสายลม เหล่าทหารมังกรผงาดเคลื่อนพลกันอย่างฮึกเหิม แสงแดดยามเช้าสาดสะท้อนกับชุดเกราะของบรรดาทหารจนเกิดประกายสง่างาม แสงนั้นทอดยาวพาดผ่านดินแดนร้างชีวิตราวกับจะฟื้นสู่ความรุ่งเรืองอีกครั้ง
…
ณ เมืองสายัณห์ ค่ายทหารของจักรวรรดิอี้เหอที่อยู่หลังกำแพงเหล็กกลายเป็นส่วนหนึ่งของ
