ตาอ่อนโยน “พี่ชาย…ท่านเคยไปที่เมืองเพลิงจันทราแล้วหรือ?”
“ข้า…เคย…” ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนแต่ก็มีสีหน้าที่ดีขึ้นกว่าเดิม เมื่อได้ยินอย่างนั้นหลินมู่อวี่กล่าวต่อ “ข้าชื่อหลินมู่อวี่ เป็นผู้บัญชาการกองทัพมังกรผงาดขององค์จักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิฉิน ข้านำกองทัพไปปราบอสูรเกราะจากมณฑลหลิงเป่ยและกำลังจะมุ่งหน้าไปหลิงหนานเพื่อปลดปล่อยผู้ที่ถูกจับกุมโดยเผ่าปีศาจ เจ้ารู้หรือไม่ว่าสถานการณ์ในเมืองเพลิงจันทราตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
“ข้า…ข้า…”
ชายคนดังกล่าวตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ข้าเป็นเพียงนักล่าสัตว์… ข้าเพียงแค่…ล่ากระต่ายหรือสัตว์น่ารำคาญทั่วไปแล้วนำมันไปขายในเมืองเผ่าปีศาจเพื่อแลกกับเหรียญทอง…”
“ปีศาจซื้ออาหารจากมนุษย์งั้นหรือ?” หลินมู่อวี่อุทานอย่างประหลาดใจ
เขาส่ายศีรษะพร้อมตอบกลับ “ไม่ใช่ขอรับ ปีศาจที่ถูกเรียกว่าอสูรเกราะรู้จักแต่การปล้นเท่านั้น สัตว์ที่ข้าล่ามาได้ถูกขายให้กับช่างฝีมือในเมือง”
“ช่างฝีมืองั้นรึ?” หลินมู่อวี่อึ้งไปชั่วขณะก่อนจะถามต่อ “หมายความว่ามีมนุษย์ในเมืองหรือ?”
ชายคนดังกล่าวตอบ “ข้าไม่รู้…แต่ดูเหมือนว่ามีคำสั่งจากผู้มีอำนาจของเผ่าปีศาจให้จับตัวเชลยมาทุ
