กครั้งที่ไปปล้นสะดม จำพวกช่างตีเหล็ก นักธนู ช่างไม้และแพทย์ ส่งไปที่เมืองเผ่าปีศาจแต่หลายวันก่อนพวกมันต้องมาเฝ้าเมืองแห่งนี้ จึงไม่มีเวลาส่งคนที่เหลือไปยังเมืองหลัก พวกช่างฝีมือจึงจำเป็นต้องอยู่และไม่สามารถหนีออกจากที่นี่ได้”
“มีช่างฝีมือทั้งหมดกี่คน?” หลินมู่อวี่ถาม
“ราว…สองหมื่นคนขอรับ แต่เดิมเมืองเพลิงจันทรามีประชากรอยู่หนึ่งแสนห้าหมื่น ทว่าถูกพวกปีศาจชั่วร้ายสังหารจนสิ้น แม้แต่ผู้หญิงและเด็กพวกมันยังไม่คิดปรานี…ช่างเลวทรามนัก”
“หืม อย่างนั้นเอง…”
หลินมู่อวี่ล้วงทองห้าเหรียญออกมาจากแขนเสื้อก่อนจะโยนให้ชายตรงหน้าพร้อมกล่าว “พวกข้ากำลังจะเข้าโจมตีเมืองเพลิงจันทรา หากพี่ชายเข้าเมืองตอนนี้เกรงว่าจะเป็นอันตราย รับเงินนี้ไปและซ่อนตัวอยู่บนภูเขาสักพักเถิด เมื่อสงครามสิ้นสุดค่อยกลับมา”
“ขอรับ…”
นักล่ามือสั่นระรัวขณะกำลังเงยหน้ามองหลินมู่อวี่ก่อนกล่าวออก “ทะ…ท่านแม่ทัพจะไปสังหารปีศาจเพื่อล้างแค้นให้พวกเราจริงหรือขอรับ?”
“อืม” หลินมู่อวี่เงยหน้าและทอดสายตาไปไกลก่อนกล่าวต่ออย่างสงบ “พวกข้าคือทหารของจักรวรรดิฉิน การปกป้องดินแดนเป็นหน้าที่ของพวกข้า เอาละ เจ้าไปได้แล้ว”
“ขอรับ…”
ชายนักล่าจากไปโดยไม่เห
