ป็นห่วง ขณะที่หลินมู่อวี่โรยตัวลงกำแพงพร้อมเกราะปราณยุทธ์สีขาวขุ่นห่อหุ้มกาย เขาชักกระบี่ออกมาฟาดฟันราวกับดวงดาวที่ตกลงมายังพื้นปฐพี
“ตู้ม!”
พลังกระบี่ของหลินมู่อวี่เปรียบเสมือนเทพเจ้าที่ลงมายังโลกมนุษย์ ยามกระบี่วิญญาณมังกรส่องแสง ร่างของเหล่าอสูรเกราะถูกฟันขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย อสูรเกราะระดับหนึ่งดาวไม่สามารถทำอะไรหลินมู่อวี่ได้แม้แต่น้อย
แสงกระบี่ตกลงกลางวงล้อมอสูรก่อนลากยาวเข้าไปในหุบเขาลึกจนถึงตัวแม่ทัพอสูรเกราะ เขามองหลินมู่อวี่ด้วยดวงตาสีแดงก่ำที่เต็มไปด้วยความดุร้ายและเกรี้ยวกราด ขวานในมือถูกยกขึ้นกวัดแกว่งก่อนที่จะคำรามฟังไม่ได้ศัพท์
ทว่าหลินมู่อวี่กลับรู้ว่าหมายถึงสิ่งใดจนต้องเตือนตนเองไม่ให้ปรานีปีศาจร้ายเยี่ยงพวกมัน มือซ้ายของเขายกขึ้นพร้อมกับริ้วแสงดาราจักรที่ควบแน่น ซึ่งเป็นกลยุทธ์ดวงดาราขั้นที่สอง…โซ่ดวงดาว ฉับพลันเส้นริ้วพันธนาการรอบตัวของแม่ทัพอสูรเกราะ
“โฮก...”
แม่ทัพอสูรเกราะคำรามอย่างไม่รู้จบ ความมั่นใจในพลังอำนาจของตนทำให้มันหยิ่งผยอง คิดว่าขวานศึกของตนจะสามารถทำลายทุกอย่างได้ โชคร้ายที่เมื่อขวานเล่มนี้ถูกตรวนด้วยโซ่ดวงดาว ก็ไม่ต่างอะไรกับวัวดินที่ลงไปในทะเล ขณะนั้นห
