บทที่ 526 แต่ข้าขอปฏิเสธ!
เมื่อถ้อยคำของพระผู้เป็นเจ้าสิ้นสุด สรรพเสียงทั้งปวงพลันดับเงียบ แม้แต่บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนก็ยังหยุดชะงักลงชั่วขณะ ฟ้าดินทั้งผืนพลันแผ่ซ่านไปด้วยรัศมีพุทธะแผ่วพราว
เลือนรางในสายตา ลวี่หยางคล้ายได้เห็นจากรัศมีนั้น เป็นเจียงซีอันกว้างใหญ่ไพศาล เห็นเป็นป่ากว้างแห่งสมาธิไร้สิ้นสุด เห็นวัดวาอารามเก่าแก่ เห็นเหล่าอรหันต์หนาแน่น และฝูงสงฆ์นับมิถ้วนรวมตัวกัน ก้มกราบต่อหน้าเขา พร้อมขับขานพระนามเดียวกันว่า
“น้อมนมัสการพระมหาไวโรจนตถาคตผู้ส่องสว่างทั่วหล้า!”
“ตึงงง ”
เสียงระฆังกังวานไกล ทำให้ลวี่หยางยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตาทอดไปยังพระพุทธรูปชำรุดและเบือนสู่ธรรมลักษณ์ทั้งห้าที่คุ้มกันอยู่รอบด้าน
พวกมันหาได้กล่าวเท็จ
บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนอยู่เบื้องบน หากถ้อยคำของมันเป็นมุสา ลวี่หยางย่อมได้รับการเตือนโดยพลัน อีกทั้งวิชาเทพอันเต็มไปด้วยความอัศจรรย์ของเขาเอง ก็จะต้องก่อเกิดการสะท้อนในจิตใจทันที
‘พวกมันเอาจริง’
ไม่มีการล่อลวง ไม่มีการปิดบัง ล้วนเป็นความจริงใจที่อยากเชื้อเชิญให้ตนเข้าครอบครองดินแดนสุขาวดี ขับเคลื่อนเหล่าพระภิกษุนับล้านล้าน เพียงแค่เขาพยักหน้า ย่อมจะเป็นหนทางอันรุ่งโรจน์เบื้องหน้า
ไม่มีการควบคุม ไม่มีกับดัก
เพียงเขาตอบรับคำขอของธรรมลักษณ์ทั้งห้า ก็จะได้เข้าเป็นเจียงซีโดยพลัน กลายเป็น “หนึ่งเดียว” ที่หมู่มวลทั้งสิ้นรวมใจ กลายเป็นผู้พิเศษที่สุด
ได้ค
