นาที ดวงตาของเขาก็มองเห็นแสงสว่าง ในทุกสุดก็สามารถทะลุผ่านรอยแยกมิติพร้อมตกลงบนพื้นในสถานที่ที่มืดสนิท
“พลั่ก!”
ร่างของเขาร่วงหล่นพื้นด้วยความแรง หลุมอากาศสีเลือดด้านหลังค่อยๆ หายไปพร้อมรอยแยกมิติ
หลินมู่อวี่ลุกขึ้นพร้อมลูบใบหน้าที่เจ็บปวด ก่อนจะมองออกไปรอบบริเวณ มันเป็นพื้นที่รกร้างและดูบิดเบี้ยวสมชื่อดินแดนโกลาหล
เขากระชับด้ามกระบี่แน่น ก่อนตวัดออกไปพร้อมเรียกฌานสัมผัสเพื่อตัดรอยแยกมิติ
“โฮก…”
มังกรน้อยคลานออกมาอย่างตื่นเต้นพร้อมสะบัดหางและเอาหัวถูแขนหลินมู่อวี่ด้วยท่าทางมีความสุข
“แอปเปิลน้อย” หลินมู่อวี่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นสนุก แต่เราต้องตามหาผู้อาวุโสฉู่ให้เร็วที่สุด เขาคงอยู่ที่นี่มาสามปีแล้ว ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เจ้าสัมผัสได้ถึงปราณของผู้อาวุโสฉู่หรือไม่?”
แอปเปิลน้อยคำรามพร้อมชูหัวขึ้น หูเล็กๆ ของมันขยับเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียงร้องเพื่อนำทางอีกครั้ง
หลินมู่อวี่ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสถานที่นี้ แต่ดูเหมือนมังกรผลึกโลหิตจะรู้จักสถานที่แห่งนี้ดี มันยังคงส่งเสียงร้องไม่ได้ภาษา เขาจึงต้องใช้ทักษะชีพจรวิญญาณและติดตามมังกรน้อยไปตลอดทาง
บริเวณโดยรอบรกร้าง มีเพียงหินแตกทั่วทุกหนแห่งและไม่มีหญ้าขึ้นแม้แต่น้อย ราวกับกำลังเดินอยู่บนพื้นผิวดวงจันทร์ โชคดีที่ชั้นบรรยากาศของที่นี่เหมาะสมกับการอยู่อาศัย หรือบางทีอาจเป็นเพราะวิญญาณยุทธ์น้ำเต้าชั้นที่หนึ่ง เมื่
