อวี่นอนนิ่งอยู่บนเตียงร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล วิทยายุทธของเฉียนเฟิงนั้นแข็งแกร่งเกินไป โชคดีนักที่เขายังมีชีวิตรอดมาได้
คนของสมาพันธ์โอสถทำแผลให้หลินมู่อวี่แล้ว ขณะนี้เขายังคงหลับอยู่ ทว่าคิ้วทั้งสองข้างกลับขมวดซึ่งฉินอินก็ไม่อาจรู้ว่าอีกคนกำลังฝันถึงสิ่งใด
ฉินอินยิ้มพร้อมจับมือของหลินมู่อวี่อย่างอ่อนโยนเสมือนว่าอยากให้อีกคนรู้สึกผ่อนคลายเมื่อนางอยู่ใกล้ๆ
ไม่นานนักฉินอินก็เผลอหลับไป
เมื่อหลินมู่อวี่ตื่นขึ้น เขาเห็นฉินอินนอนหลับอยู่ข้างเตียงพร้อมขนตายาวที่ขยับเล็กน้อยยามเจ้าตัวผ่อนลมหายใจ เจ้าของใบหน้างดงามหลับพริ้มอีกทั้งยังเผยรอยยิ้มเล็กๆ ที่เขาก็ไม่อาจรู้ว่านางกำลังฝันถึงสิ่งใด
ก่อนนี้นางเป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนขององค์จักรพรรดิฉินจิ้น อีกทั้งยังเป็นที่รักของผู้คนนับพัน ทว่าเวลานี้กลับต้องแบกรับภาระหนักอึ้งไว้บนบ่าของตน ไม่รู้ว่าสวรรค์นั้นโปรดปรานหรือเพียงจะกลั่นแกล้งที่ให้นางขึ้นครองบัลลังก์ยามจักรวรรดินั้นแตกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยน้ำมือเหล่าปีศาจจากฟากฟ้า ทั้งที่บ้านเมืองเคยอยู่อย่างสงบมานับหมื่นปี
หลินมู่อวี่ลูบใบหน้าของฉินอินด้วยความโศก ไม่นานนักนางก็ตื่นขึ้น ดวงตาสดใสจ้องมองหลินมู่อวี่พร้อมรอยยิ้มเล็กที่ผุดขึ้นบนใบหน้า “เจ้าตื่นแล้วหรือ?”
“อืม”
หลินมู่อวี่ขำออกมาเบาๆ “เจ้ามานอนเช่นนี้ได้อย่างไร? หากง่วงก็กลับไปนอนเสีย”
“ไม่ ข้าอยากอยู่นี่ที่” ฉินอินเถียงอีกคนเสียงแผ่ว
“อืม เช่นนั้น
