”
“คงใช้เวลาไม่น้อย…”
“อืม” หลินมู่อวี่พยักหน้า “กองทัพปีศาจเกราะแข็งแกร่งนัก ไม่ว่าศึกใดเราก็ไม่อาจเอาชนะพวกมันได้ การชิงสองมณฑลทางตะวันออกกลับมาจึงเป็นเรื่องยากนัก ว่าแต่ได้ข่าวคราวของจักรวรรดิอี้เหอบ้างหรือไม่? ศึกของหลงเซียนหลินกับเหล่าปีศาจเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ยังตัดสินไม่ได้ สงครามเทือกเขาฉินยืดเยื้อนัก หลงเซียนหลินไม่สามารถตีทัพของเหล่าปีศาจให้แตกได้ในขณะที่พวกมันก็ไม่อาจข้ามเทือกเขามาโจมตีได้เช่นกัน หากแต่กล่าวกันว่าจักรวรรดิอี้เหอเสียกองกำลังไปจำนวนมาก ขณะนี้ฉินอี้จึงออกกฤษฎีกาคัดเลือกทหารจากทุกส่วนของมณฑลหลิงหนาน ดูเหมือนเขาจะแค้นเหล่าปีศาจยิ่ง”
“เป็นธรรมดา เหล่าปีศาจนั้นร้ายกาจส่วนคนของจักรวรรดิอี้เหอก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา”
หลินมู่อวี่จ้องมองไปยังจักรพรรดินีผู้เลอโฉมก่อนยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ “มีผู้ใดรู้บ้างว่าเจ้ามาหาข้า?”
“รู้กันหมดแล้วกระมังเพราะเว่ยโฉวยืนคุ้มกันอยู่นอกกระโจมของเจ้า และข้าสั่งไว้แล้วว่าห้ามใครเข้ามาเด็ดขาดหากข้ามิได้สั่ง”
“เช่นนี้เอง…”
หลินมู่อวี่ยกยิ้ม “เสี่ยวอินถอดรองเท้าแล้วมานั่งใกล้ๆ ข้าสิ”
“อืม…”
ใบหน้าของฉินอินร้อนวูบ นางถอดรองเท้าคู่เล็กก่อนปลดเสื้อคลุมจักรพรรดินีออก เหลือเพียงชุดกระโปรงยาวและเดินมานั่งตรงหน้าหลินมู่อวี่ นางเอ่ยถามด้วยสีหน้าแดงระเรื่อ “แล้วอย่างไรต่อรึ?”
หัวใจของหลินมู่อวี่เต้นจนแทบทะลุออกจากอก เขาพึมพำออกมา “เหตุใดเจ้าถึงทำตัว
