หลินมู่อวี่คิดอะไรบางอย่างก่อนกล่าวออก “อาเหยียน”
“ว่าอย่างไรขอรับ”
“ส่งคนไปตัดไม้ที่ป่าฉีหลินเพื่อทำถังไม้และเติมน้ำให้เต็ม นำไปวางบนชายฝั่งทางตะวันตกให้เหล่าปีศาจเห็น อย่าให้ผู้ใดจับได้”
“เอ่อ…” ฉินเหยียนชะงักไป “พี่ชาย ใช้เพียงถังไม้ใส่น้ำจะมีประโยชน์หรือขอรับ?”
“ไม่มีหรอก…” หลินมู่อวี่กล่าวตอบ “หากแต่เหล่าปีศาจจะรู้ไม่ได้ว่าเราใช้น้ำมันบีชสีดำหมดแล้ว มิเช่นนั้นพวกมันคงได้โอกาสโจมตีทันที ไม่อาจคิดว่าจะเป็นเช่นไรหากปีศาจสี่แสนตนบุกข้ามน้ำมา ตอนนี้จึงมีเพียงกลอุบายที่จะช่วยยื้อเวลาการโจมตีออกไปได้”
“เช่นนี้เอง ข้าเข้าใจแล้ว” ฉินเหยียนประสานหมัด “จะจัดการทันทีขอรับ”
อีกฟากหนึ่ง ซูอวี่ยิ้มพลางเอ่ยชม “อาอวี่นี่ฉลาดเสียจริง กลอุบายนี้ไม่เพียงตบตาพวกปีศาจอีกฝั่ง หากแต่ยังทำให้พวกมันหวาดกลัวได้อีก”
“ขอรับ”
หลินมู่อวี่ครุ่นคิดสักพักก่อนเอ่ยถาม “เสี่ยวอิน จักรวรรดิอี้เหอเป็นอย่างไรบ้าง? เท่าที่ข้ารู้พวกเขาก็กำลังสู้รบกับเผ่าปีศาจอยู่เช่นกันใช่หรือไม่…”
“อืม”
ฉินอินพยักหน้า นางจ้องไปยังดวงตาทั้งคู่ของหลินมู่อวี่พร้อมกล่าวออก “สารจากหน่วยสอดแนมกล่าวว่าหลงเซียนหลินได้นำทัพทหารกว่าสองแสนนายต่อสู้กับเหล่าปีศาจเพื่อปกป้องเทือกเขาฉินมาสักพักหนึ่งแล้ว ดูเหมือนว่าผู้นำทัพของพวกมันคือเหล่ยฉงที่เจ้าเคยกล่าวถึง”
“เหล่ยฉง…” หลินมู่อวี่เอ่ยเสียงเครียด “ข้าหวังว่าหลงเซียนหลินจะต้านทัพปีศาจได้ไหว มิเช่นน
