ำต้าวเจียงจะถูกทำลายเสียเปล่า”
“อ๋อ ข้าจะบอกเซี่ยงอวี้ให้ ทว่าการจับอสูรเกราะนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่าย อาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อย”
“อย่าห่วงเลย อย่างไรเสียเฉียนเฟิงก็จะมาหาเราเร็วๆ นี้”
“เช่นนั้นก็เพียงแค่รอสินะ”
“อืม”
…
เหนือเทือกฉิน ธงตราสัญลักษณ์จักรวรรดิอี้เหอโบกสะบัดตามสายลม ทั้งภูเขาสูงชันทางทิศเหนือและป่าทึบทางตอนใต้ต่างก็ถูกแต่งแต้มไปด้วยหิมะเป็นหย่อมๆ
หลงเซียนหลินอยู่ในชุดผู้บัญชาการกองทัพพร้อมทวนคู่ใจในมือ กล่าวออกเสียงเครียดขณะทอดสายตาไปไกล “นายพลหลิว กองทัพปีศาจเหมือนจะเคลื่อนพลแล้ว”
นายพลหลิวประสานหมัดพร้อมกล่าว “ใช่ขอรับ พวกมันถอยทัพไปห้าไมล์ซึ่งก็ไม่ได้ไกลนัก การโจมตีครั้งต่อไปของพวกมันต้องรุนแรงขึ้นเป็นแน่ ยิ่งไปกว่านั้นลูกธนูของเราไม่พอแล้วขอรับท่านผู้บัญชาการ กองกำลังทหารก็ได้รับบาดเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ ข้าเกรงว่าเราจะต้านทัพของเหล่าอสูรเกราะได้อีกไม่กี่คราเท่านั้น”
“อืม…” หลงเซียนหลินถอนหายใจก่อนกล่าวด้วยแววตาเศร้าโศก “เรายังกำจัดพวกอสูรเกราะได้ไม่ถึงหมื่นเสียด้วยซ้ำ ทว่ากลับเสียกองกำลังไปกว่าเจ็ดหมื่น หากไม่ใช่เพราะความได้เปรียบทางจุดยุทธศาสตร์ในเทือกเขาฉิน ข้าว่ากองทัพของเราคงแตกพ่ายไปเสียแล้ว”
นายพลหลิวรีบกล่าวต่อ “ท่านผู้บัญชาการทำดีที่สุดแล้ว อย่าโทษตัวเองเลยขอรับ”
“สถานการณ์ฝั่งจักรวรรดิเป็นอย่างไรบ้าง?”
“คนของเราเพิ่งได้รับสารไม่นานนี้ขอรับ” นายพลรายงานอย่างนอบน้อ
