้า “พวกปีศาจกำลังสร้างเรือ!”
“สร้างเรืองั้นหรือ? เป็นไปไม่ได้…” เว่ยโฉวเอ่ยอย่างประหลาดใจ “เราไม่เคยเห็นเรือรบของเผ่าปีศาจมาก่อน พวกมันจะมากับเรืออย่างนั้นรึ? ”
“ใช่ แต่ไม่ใช่เรืออย่างนั้น เป็นเพียงไม้แผ่นที่ตอกติดกันเป็นแผ่นใหญ่ เหล่าปีศาจกดขี่ใช้แรงงานมนุษย์ทางชายฝั่งตะวันออกเพื่อทำแผ่นไม้นี้ คาดว่าไม่นานพวกมันคงพร้อมโจมตีเราแล้ว”
หลินมู่อวี่สูดหายใจลึกพลางกล่าว “ส่งสารนี้พร้อมแนบขนนกรายงานสถานการณ์ให้อีกหกกองทัพทราบทันที”
“ขอรับ!”
เว่ยโฉวกล่าวเสียงเครียด “จะเตรียมรับมืออย่างไรดีครับท่าน?”
หลินมู่อวี่กล่าวตอบ “เป็นที่รู้กันว่าพวกปีศาจหวาดกลัวน้ำแต่ข้าคิดว่าพวกมันควรระวังเปลวไฟเช่นกัน หากใช้ไฟเผาปีกของเหล่าอสูรเกราะน่าจะได้ผลดี”
“ท่านอยาก…”
“มีสิ่งใดบ้างที่ติดไฟง่ายที่สุด?”
“น้ำมันสกัดจากต้นบีชสีดำติดไฟง่ายที่สุดขอรับ ”
“เช่นนั้นก็เตรียมไว้เสีย แล้วน้ำมันชนิดนี้ลอยบนผิวน้ำได้หรือไม่?”
“ได้ขอรับ!”
“เยี่ยม!”
หลินมู่อวี่กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “เตรียมน้ำมันบีชสีดำไว้บนเรือและติดแผ่นเหล็กที่ด้านข้างเรือรบทั้งยี่สิบลำด้วย”
เว่ยโฉวยิ้ม “หลักแหลมจริงนะขอรับ!”
…
หลินมู่อวี่นอนไม่หลับทั้งคืน เขากังวลว่าแผนของตนจะไม่เป็นไปตามคาดและหากเหล่าปีศาจมีกลยุธท์อื่นอีกจะทำเช่นไร
ในขณะนั้น เขาได้ยินเสียงเว่ยโฉวดังโวยวายจากด้านนอก “ท่านผู้บัญชาการ! พวกมันมาที่นี่ก่อนรุ่งสางขอรับ”
“ใคร?”
“อสูรปีกขอรับ!”
