จขอรับ!”
เหยาหยวนประสานหมัดยิ้ม “ท่านหลานกง ใครจะบังอาจกล่าวหาว่าท่านเป็นขุนนางที่ทรยศต่อแผ่นดิน? เพียงแค่…หลินมู่อวี่มีเหตุผลที่ต้องยอมจำนนต่อศัตรูหรือ? ข้าคิดไม่ออกจริงๆ…”
ถังหลานพ่นลมออกจากจมูกและไม่กล่าวสิ่งใดอีก
ฉินอินกล่าว “ท่านหลานกง ดูเถิด…ไม่มีหลักฐานใดพิสูจน์ว่าพี่อาอวี่สมรู้ร่วมคิดกับศัตรู อย่างไรก็ตามฉือฮั่วถูกสังหารไปแล้ว และพี่อาอวี่เป็นถึงราชบุตรบุญธรรมขององค์จักรพรรดิ ชีวิตเขาคุ้มค่ากับผู้บัญชาการกองหมื่นเช่นนั้นหรือ?”
“พระองค์ตรัสว่าไม่สมเหตุสมผล”
ถังหลานกล่าว “ฉือฮั่วอาจเป็นเพียงผู้บัญชาการกองหมื่น แต่ตราบใดที่เขาหลั่งเลือดและหยาดเหงื่อเพื่อจักรวรรดิ ก็ไม่มีผู้ใดสมควรพรากชีวิตเขาไปอย่างง่ายดายเช่นนี้ แม้หลินมู่อวี่จะเป็นราชบุตรบุญธรรมขององค์จักรพรรดิ แต่เขาก็ไม่ใช่คนในราชวงศ์ฉิน!”
“ท่านพูดถึงสิ่งใด?” ฉินเหยียนกล่าวอย่างโกรธเคือง “พี่ใหญ่เกิดและตายเพื่อจักรวรรดิ และเป็นราชบุตรบุญธรรมของจักรพรรดิพระองค์แรก เหตุใดจึงกล้ากล่าวหาว่าเขาไม่ใช่ราชวงศ์ฉิน!?”
ถังหลานมองด้วยสายตาเย็นชาและไม่พูดสิ่งใด ขณะที่ถังลู่ด้านข้างพูดด้วยความเย้ยหยัน “ราชบุตรบุญธรรม…หลินมู่อวี่และองค์จักรพรรดิไม่ได้มีความเกี่ยวพันกันทางสายโลหิตไม่ใช่เหรอ? เช่นนั้นเหตุใดฝ่าบาทจึงตรัสว่าเขาเป็นคนในราชวงศ์ฉิน? ในเมื่อหลินมู่อวี่ไม่ใช่ ก็ไม่มีเหตุผลใดที่จะอภัยโทษแก่เขา!”
ฉินอินกัดริมฝีปากแน่น “พวกเจ้า!! บั
