ระบี่วิญญาณมังกรออกมาและมองผู้คนด้วยความผิดหวัง “เจ้าต้องการฆ่า ต้องการยึดอำนาจ หรืออะไรก็ตาม! แต่อย่ามาข่มเหงข้า มิเช่นนั้นอย่ากล่าวหาว่าข้าเสียสติที่ทำอะไรบ้าๆ ถังหลานและซูมู่หยุน…อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าจัดการเจ้า และอย่ามาบีบบังคับอีกต่อไป ไม่อย่างนั้นแม้แต่การคุ้มกันจากกองทหารนับพันก็ไม่อาจหยุดยั้งข้าในการแก้แค้นให้กับผู้คนที่ต้องตายเปล่าในสงคราม!”
จากนั้นหลินมู่อวี่เดินออกจากตำหนักเจ๋อเทียนทันที ไม่รู้เลยว่าตั้งแต่เมื่อใดที่ท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยก้อนเมฆมืดครึ้ม ฟ้าแลบส่องสว่างพร้อมเสียงฟ้าร้องดังสนั่น…ดูเหมือนว่าฝนกำลังจะตกหนัก
ถังหลานและซูมู่หยุนยืนนิ่งงัน ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าหลินมู่อวี่จะเอ่ยถึงการก่อกบฏมากมายเช่นนี้
…
เม็ดฝนขนาดใหญ่ตกลงมาบนร่างหลินมู่อวี่ เขาเดินอยู่บนถนนตำหนักเจ๋อเทียนขณะที่หัวใจแหลกสลายราวกับถูกเฉือนด้วยดาบนับพัน เขาไม่เข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับโลกใบนี้และตนกำลังไล่ตามสิ่งใดอยู่ ขณะเดียวกันสายลมพัดผ่านอย่างบ้าคลั่ง ต้นไม้เล็กโยกไหวรุนแรงราวกับจะถูกถอนออกได้ทุกเมื่อ
หลินมู่อวี่นั่งลงใต้กำแพงและปล่อยให้สายฝนเทกระหน่ำใส่ร่างกาย เขานั่งกอดเข่านิ่งงันก่อนน้ำตาจะไหลรินออกมา
ไม่รู้ว่าเวลาผันผ่านนานเพียงใด ขณะที่ยังมีเสียงฝนอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่ตกลงสู่ร่างกายของเขาอีกต่อไป
“พี่อาอวี่…”
ฉินอินถือร่มสีฟ้าคันเล็กออกมากางกันลมและฝน ก่อนจะทรุดตัวลงและอ้าแขนโอบกอดเขา
หลินมู่อ
