บทที่ 524 เจ้าโล้น…รับกระบี่!
ณ ที่รกร้าง ศิษย์พุทธะกว่างหมิงกล่าวถ้อยคำหนักแน่น เสียงดังกังวาน เต็มไปด้วยความองอาจเที่ยงตรง
จงกวงหัวเราะขึ้นมา “อย่างไรเล่า ชาวเมืองสิบเมืองแห่งเจียงตงเหล่านั้น มิใช่เจ้าฆ่าหรือ?”
ศิษย์พุทธะกว่างหมิงได้ฟังพลันขมวดคิ้ว “ท่านอย่าได้กล่าวเหลวไหลเลย ข้าน้อยจะฆ่าผู้คนได้อย่างไรเล่า ล้วนเป็นพวกเขาเองที่สมัครใจมาช่วยข้าน้อยบำเพ็ญพุทธ”
“บำเพ็ญพุทธ แล้วสุดท้ายบำเพ็ญจนตายงั้นหรือ?” จงกวงย้อนถาม
ศิษย์พุทธะกว่างหมิงส่ายศีรษะ เผยแววโศกเศร้าลึก “เพียงเพราะวาสนาของพวกเขายังมิถึง อย่างไรเสียพระพุทธองค์ที่แท้จริงยากจะบำเพ็ญเพียร แต่ถึงอย่างไร นี่ก็นับเป็นบุญวาสนาของพวกเขา”
“เจ้ากลับเรียกสิ่งนี้ว่าบุญวาสนา?”
“มิใช่หรือ?”
ศิษย์พุทธะกว่างหมิงเอียงศีรษะเล็กน้อย สีหน้าแน่วแน่ “เหตุที่พวกเขามาบำเพ็ญพุทธมิใช่ว่าเพราะโลกิยะมีทุกข์มากมาย มีเรื่องที่จะขอร้องต่อพระพุทธองค์รึ?”
“ข้าน้อยหาได้บังคับพวกเขาไม่”
“ในทางกลับกัน ข้าน้อยยังมอบรางวัลให้ ทุกสิ่งล้วนเป็นไปด้วยความสมัครใจทั้งสองฝ่าย เพียงเพราะพวกเขาไม่อาจละทิ้งสามพิษแห่งตัณหา โทสะ และโมหะ จึงมิอาจบำเพ็ญสำเร็จเป็นพุทธะแท้จริง”
“แต่ก็มิใช่เรื่องใหญ่ แม้พวกเขาบำเพ็ญพุทธไม่สำเร็จ แต่ภายในใจล้วนมีพุทธะแล้ว เมื่อเวียนว่ายเกิดใหม่ก็จักได้กลับคืนสู่ความสงบ ในวันข้างหน้าหากได้บังเกิดในแดนสุขาวดี ก็จักได้รู้แจ้งตนแท้ จากนั้นจักได้หลุ
