นวูบ “แล้วทหารธรรมดาล่ะขอรับ?”
หมินยวี่หลินส่ายหัว “หากมีคนมากเกินไป…อาจถูกพวกปีศาจจับได้ อย่างไรก็ตามเราสามารถเกณฑ์ทหารใหม่หลังจากกลับถึงเมืองหลันเยี่ยนสำเร็จ พร้อมฝึกฝนพวกเขาจนแข็งแกร่ง จากนั้นคงไม่สายเกินไปที่จะกลับมาแก้แค้นให้กับทหารที่เสียชีวิตในเมืองตงฉวง”
ฉือยิงพยักหน้า “สิ่งที่ท่านเซินเว่ยโหวกล่าวสมเหตุสมผล พวกเราจะทำตามทันทีขอรับ!”
หลินมู่อวี่ไม่สามารถกล่าวสิ่งใดได้อีก จึงประสานหมัดกล่าว “ขอรับ!”
…
เวลาผันผ่านเชื่องช้ากระทั่งแสงดาวสลัวปรากฏยามค่ำคืน หลินมู่อวี่พาฉินเหยียน เฉินฮั่น และนายพลคนอื่นๆ เคลื่อนตัวไปตามตรอกทางตะวันออกของเมือง ตลอดสองข้างทางมีทหารแห่งจักรวรรดินอนตายจากการอดอาหาร รวมทั้งพลเมืองนับหมื่นในเมืองตงฉวง เนื่องจากพวกเขาบางคนถูกทหารปล้นเสบียงไปจนหมดตัว
ฉินเหยียนขมวดคิ้ว “ทหารนายอื่นทำได้เพียงรอความตายอย่างนั้นเหรอ?”
เฉินฮั่นเพียงถอนหายใจ
หลินมู่อวี่กล่าวอย่างเฉยเมย “รักษาชีวิตและกลับมาแก้แค้นให้พวกเขา ข้าไม่คาดคิดว่าจะถูกเผ่าปีศาจเข้าแทรกแซงก่อนที่จะได้ชำระหนี้เลือดกับจักรวรรดิอี้เหอ”
ฉินเหยียนกล่าว “เมื่อเทียบกับการก่อกบฏของจักรวรรดิอี้เหอ เผ่าปีศาจนั้นเหี้ยมโหดกว่ามาก อีกทั้งพวกมัน…กินคน…”
หลินมู่อวี่เพียงนิ่งเงียบ
ภายใต้แสงคบเพลิงที่ลุกโชน หมินยวี่หลินสวมเสื้อคลุมประจำตำแหน่งยืนมองกองทัพขวานศึกเดินเข้าหลุมที่ขุด พวกเขามีจำนวนราวแปดพันนาย จึงทำให้มีนายพลร
