ะดับสูงค่อนข้างมาก หลังจากทหารกว่าแปดสิบนายเข้าไปในถ้ำตามคำสั่ง ฉือยิงยกมือและกล่าวว่า “รอจนกว่าฉายหงจะเจอทางออกและยืนยันความปลอดภัย จากนั้นจงอารักขาท่านเซินเว่ยโหวขณะถอยทัพ”
ทุกคนประสานหมัดกล่าวเสียงเบา “ขอรับ!”
…
ผ่านไปเกือบชั่วโมงฉายหงและคนอื่นๆ ยังไม่ออกมา หมินยวี่หลินขมวดคิ้วและเอ่ยถาม “เกิดสิ่งใดขึ้น? เหตุใดจึงใช้เวลานานถึงเพียงนี้ หมินจ้านลงไปตรวจสอบซะ”
“ขอรับท่านพ่อ!”
หมินจ้านชักดาบและกระโดดลงหลุมไป แต่เขารีบกระโดดทันทีออกเมื่อเท้าสัมผัสน้ำ “ท่านพ่อ แย่แล้วขอรับ ด้านล่างเต็มไปด้วยน้ำ!”
“อะไรนะ?!” หมินยวี่หลินตกใจ
ทันใดนั้นทุกคนต่างเห็นน้ำที่ปากทางเข้าท่วมสูงเกือบถึงพื้นที่ยืนอยู่ คนที่เข้าไปก่อนหน้าคงจมน้ำตายหมดแล้ว…ใบหน้าฉือยิงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “มันจบแล้ว…เผ่าปีศาจคงพบอุโมงค์นี้ จึงขุดดินเปิดทางน้ำจากแม่น้ำต้าวเจียง ดังนั้นพวกฉายหงคง…”
ทุกคนนิ่งเงียบ ความหวังสุดท้ายหายไปแล้ว…
หมินยวี่หลินหลับตาลงพร้อมใบหน้าเผยความเจ็บปวด ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้าและพึมพำ “เหตุใดจึงต้องเป็นข้า…เหตุใดกัน…”
“ท่านพ่อ…” หมินจ้านมองหมินยวี่หลิน “ตอนนี้เราควรทำสิ่งใดต่อไป…”
“กลับจวนเจ้าเมือง…” หมินยวี่หลินเอ่ยเสียงเบา “เราไม่เหลือเสบียงและหญ้าแล้ว ทหารทั้งสองหมื่นห้าพันนายคงไม่สามารถทนรับไหว วันรุ่งขึ้นเราจะเปิดประตูเมืองออกไปต่อสู้กับเผ่าปีศาจ บางทีหวังซีอาจพูดถูก แทนที
