่จะรอความตายอยู่ที่นี่ เราควรออกไปตายอย่างสมเกียรติเพื่อแสดงความภักดีต่อจักรวรรดิ”
“ขอรับ!”
เหล่านายพลระดับสูงทยอยกลับออกไปรวมทั้งหมินจ้านและฉือยิง เหลือเพียงพวกหลินมู่อวี่ที่ยังคงอยู่
…
“พี่ใหญ่เราไม่กลับไปหรือ?” ฉินเหยียนถามด้วยความประหลาดใจ
หลินมู่อวี่มองน้ำที่ท่วมปากหลุมและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “อาเหยียน ข้าเคยไปบ้านชาวประมงและพบว่าพวกเขาต่างมีอวนจับปลา ดังนั้นจงพาทหารไปค้นหาอวนทั้งหมดมา ส่วนท่านเฉินฮั่นกลับไปยังค่ายกองกำลังศักดิ์สิทธิ์และหน่วยวิญญาณอัคนีเพื่อรวบรวมคนที่ยังพอมีเรี่ยวแรงมาขยายอุโมงค์เปิดเส้นทางแม่น้ำต้าวเจียง”
ฉินเหยียนและเฉินฮั่นดวงตาเป็นประกาย ฉินเหยียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “พี่ใหญ่ปราดเปรื่องยิ่งนักที่คิดวิธีนี้ได้!”
“ขอบใจ รีบไปและลงมือเถิด!”
“ขอรับ!”
เวลากลางดึกมีทหารหลายร้อยนายทำงานอย่างหนักเพื่อขุดดินขยายอุโมงค์ กระทั่งปากทางเข้ากลายเป็นสระน้ำรัศมีกว้างหลายร้อยเมตร ร่างของฉายหงและเหล่าทหารค่อยๆ ลอยขึ้นมา หลินมู่อวี่ออกคำสั่งให้ฝังพวกเขาในบริเวณใกล้เคียง และตามดังคาด…ในน้ำมีปลาจำนวนมากจากแม่น้ำต้าวเจียง ฉินเหยียนใช้อวนจับปลาตัวใหญ่หนักเกือบสามกิโลกรัมขณะที่เหล่าทหารส่งเสียงโห่ร้องให้กำลังใจ
เฉินฮั่นและคนอื่นๆ เริ่มทำตามฉินเหยียน ไม่นานก็จับปลาได้หลายร้อยกิโลกรัม พวกเขาตั้งหม้อขนาดใหญ่ไว้ด้านข้าง ไม่สำคัญแล้วว่าจะมีเครื่องปรุงรสหรือไม่ จากนั้นซุปปลาหม้อใหญ่ทำเสร็จอย่
