างรวดเร็วพร้อมแจกจ่ายให้ทุกคน แม้ว่าจะเติมเต็มท้องได้เพียงเล็กน้อย แต่มันก็มากพอสำหรับตอนนี้
จนถึงเวลาเที่ยงคืน พวกเขาจับปลาได้เกือบร้อยตัว จากนั้นฉินเหยียนนำปลาเหล่านี้ไปให้หมินยวี่หลินตามคำสั่งของหลินมู่อวี่
ทว่าในคืนนั้น จู่ๆ เศษอาหารมากมายตกลงมาจากท้องฟ้า มีทั้งขาหมูป่า เนื้อกวาง และแม้แต่ซากกระต่าย
ทหารในเมืองตงฉวงต่างส่งเสียงร้องยินดี
“อาหารเหล่านี้กินไม่ได้…”
หลินมู่อวี่เงยหน้ามองและกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “อาเหยียน ออกคำสั่งห้ามผู้ใดแตะต้องสิ่งที่ล่วงหล่นจากท้องฟ้า”
ฉินเหยียนพยักหน้า “ขอรับ!”
เฉินฮั่นประหลาดใจ “เหตุใดจึงกินไม่ได้หรือขอรับ?”
“จะมีสิ่งของร่วงจากท้องฟ้าได้อย่างไร? จะต้องเป็นอสูรปีกอย่างแน่นอน…พวกมันรู้ว่ากองทัพต่างมนุษย์หิวโซ จึงต้องการวางยาพิษในอาหารเหล่านี้ เช่นนั้นห้ามกินเด็ดขาด”
“ขอรับ…”
อย่างไรก็ตามทหารแห่งจักรวรรดิไม่มีอาหารตกถึงท้องมานาน หลายคนไม่ต้องการอดตายจึงยอมกินเข้าไปแม้จะรู้ว่ามีพิษ จากนั้นพวกเขาก็มีเลือดออกทวารทั้งตัวจนเสียชีวิตในที่สุด
…
เช้าวันรุ่งขึ้น ภายในโถงหลักจวนเจ้าเมืองช่างเงียบงัน
“มีทหารถูกวางยาพิษจนเสียชีวิตกี่นาย?” หมินยวี่หลินเอ่ยถามเสียงนิ่งเรียบ
“สามพันนายขอรับ” ฉือยิงตอบ
ใบหน้าหมินยวี่หลินเผยความเจ็บปวด “เผ่าปีศาจเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก! เอาล่ะ ไปร่วมมือกับท่านหลินมู่อวี่เพื่อขยายสระน้ำจากแม่น้ำต้าวเจียงเถิด และพยายามจับปลาให้มากที่ส
