ไปแล้วเหรอ?! กองทัพอสูรเกราะอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ร้อยเมตร เจ้าต้องการให้พวกมันเข้ามาในเมืองหรืออย่างไร?”
หวังซีกล่าวด้วยท่าทางวิตกกังวล “ข้าไม่สนสิ่งใดทั้งสิ้น ข้าไม่สามารถทนดูเหล่าพี่น้องต้องอดตายอยู่ในเมืองตงฉวงได้ แม้การออกไปจะต้องเจอกับความตาย แต่อยู่ที่นี่ก็เหมือนตายเช่นกัน!”
“เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้เปิดประตูเมือง!” หมินจ้านตะโกนด้วยความโกรธ
“ไม่ว่าใครก็ห้ามเข้ามา…” หวังซีกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “พลธนูเตรียมพร้อม หากพวกเขาเดินเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียวจงยิงทันที…”
“อย่าขยับ…”
หลินมู่อวี่ยกมือขึ้น “มันไม่คุ้มที่จะตายที่นี่…ปล่อยพวกเขาไปซะ ฉินเหยียนและเฉินฮั่นนำทหารขึ้นไปบนกำแพง เมื่อใดที่ทุกคนออกไป จงปิดประตูทันที อย่าปล่อยให้เผ่าปีศาจฉวยโอกาสเข้ามา”
“ขอรับ…”
หมินจ้านดูประหลาดใจ “ท่านแม่ทัพจะปล่อยพวกเขาไปจริงหรือ? พวกเขา…เป็นพวกทรยศ?”
“พวกเขาเพียงกำลังจะตาย ไม่ได้มีการทรยศแต่อย่างใด” หลินมู่อวี่กล่าวเสียงเบา
ในที่สุดประตูเมืองค่อยๆ เปิดออกพร้อมเสียงเสียดสีของโซ่ จากนั้นทหารห้าพันนายของเมืองชีไห่รีบออกจากเมืองอย่างรวดเร็ว หวังซีขี่ม้าไปยังด้านหน้ากองทัพและกล่าวเสียงดัง “ยกธงขาวขึ้น!”
ธงขาวในกองทัพปลิวไสวขณะที่หวังซีชูดาบขึ้นสูง “ท่านผู้นำแห่งเผ่าเทพ พวกเรายอมจำนนและเต็มใจเป็นทาสเพื่อความอยู่รอด…”
…
หลินมู่อวี่ขึ้นไปบนกำแพงเพื่อเฝ้ามองทหารของหวังซีออกจากเมือง เขารู้สึกไม่ค่อยดีนัก ดูเ
